Het eerste bericht
Het tweede bericht
Het derde bericht
Het vierde bericht
Het vijfde bericht
Het zesde bericht
Het zevende bericht
Het achtste bericht
Het negende bericht
Het tiende bericht
Het elfde bericht
Het twaalfde bericht
Het dertiende bericht
Het veertiende bericht
Het vijftiende bericht
Het zestiende bericht
Het zeventiende bericht
Het achtiende bericht
Het negentiende bericht
Het twintigste bericht
Het eenentwintigste bericht
Foto's















































Het eerste bericht van Ada & Lia

Bericht uit Reims

Geachte lezers & lezeressen, een eerste bericht van Ada & Lia, in onverkorte vorm uiteraardt.

Hallo lezers,

Een eerste berichtje uit Reims, we zijn vanmiddag om 15 uur hier gearriveerd, na 108 km in de benen te hebben.

Donderdag j.l (26 februari 2009) zijn we door Wim (de broer van Lia) weggebracht en uitgezwaaid door de wandelgroep, familie, vrienden en buren. Dit was echt een verassing, heel leuk.

Dagen ervoor was er al veel post, mail, sms, telefoon, en allerlei lieve woorden van jullie allen, het was onmogelijk een ieder persoonlijk terug te berichten, vandaar nu via de mail. We hebben dit erg gewaardeerd en op prijs gesteld dat jullie zo mee leefden. Hartelijk dank.

We hebben al heel wat beleefd. Op onze eerste dag in Charleville hadden we een ontmoeting bij de bakker (want brood moet er mee). Er kwam een man op ons af. Hij vroeg waar we heen gingen, naar Santiago....? Hij stond helemaal te dansen. Hij was er namelijk enkele jaren terug heen gelopen. Hij gaf ons nog enkele tips.

Over de D-wegen op de kaart liepen we naar Signy. Daar hadden we geluk met ons onderkomen. De heer des huizes had eigenlijk al vakantie, maar hij was voor ons een dag langer open. Maar goed dat we dit in Nederland nog geregeld hadden. We waren de enige gasten, de kok had al vakantie, dus kookte hij zelf. Boef bourgignon uit de magnetron.

Ook naar Chateau-Porcien op de kaart gelopen. Via de "maire" (gemeentehuis) hebben we onderdak geregeld. Het adres was tegenover de bank. De deur was met een code beveiligd. Nadat we een code van 5 cijfers hadden ingetoetst (lijkt medicijnkamerdeur op het werk wel!!!!) ging de deur open en er stonden zelfs bedden. Hier hadden we niet op gerekend, want het zou een sporthal zijn. Het was klein 2 x 4, maar genoeg.

Met koude salade, cup a soep en yoghurt heb je toch een 3 gangen menu. En dit onderdak was gratis..... Onderweg hebben we 4 reeën gezien en een (dode) das.

We liepen veel langs kanaal (Aisne/Marne). Bijna 2 dagen lang. We volgden een jaagpad dat erg mooi was en absoluut niet saai.

Alle dagen hadden we prachtig weer. 's Morgens was het bewolkt en 's middags liepen we met onze trui aan. Met was zonnig weer met 13 graden.

In Neufchatel-sur-Aisne waren 2 hotels volgens het boekje. Het eerste hotel was doorlopend gesloten en het twee hotel had een rustdag, wat nu? Bellen dachten wij, want het telefoonnummer stond op de muur. Daarvoor moesten we wel de telefoon pakken. Maar opeens slofte er een man in het café rond en deed de deur open. We konden wel slapen maar niet eten. Nou, dat leek ons meer als voldoende. We deden snel boodschappen. Bij gebrek aan keuze in de dorpswinkel hebben we kikkererwten gegeten. Het was heerlijk. Honger maakt koude (rauwe) bonen zoet!!!

Toen we in Reims aankwamen, gingen we op zoek naar het goedkoopste hotel. Want er zijn veel hotels in Reims. In het goedkoopste hotel was geen plek voor ons budget. Er waren wel dure kamers, maar dat doen we niet. Hotel Touring zou om 15 uur open gaan. Maar de Fransen kijken niet zo precies. Maar rond half 4 ging dit hotel open. We worden door een aardige man geholpen, die van alles voor ons doet. Hij printen voor ons de route uit (we hadden, heel relaxed, onze route vergeten). We kregen zelfs een souvenir, een sleutelhanger van een champagne kurk. Dit souvenir gaat mee aan onze tas, weegt bijna niets en is nog gratis ook.

Op internet lezen we dat Reims een champagne-stad is. De volgende dag hebben we een rustdag. We gaan de kathedraal bekijken, een stempel halen en 2 champagnekelders bezoeken.

Het gaat goed met ons. De rugzak drukt een beetje door op de voeten. We hebben weinig spierpijn en ander ongemak. We hopen dat met jullie ook alles goed gaat.

Wordt vervolgd........... Lia en Ada, au revoir

Het tweede bericht van Ada & Lia

Geachte lezers & lezeressen, een tweede bericht van Ada & Lia, in onverkorte vorm uiteraardt.

Vanuit Chalon-en-Champagne ons tweede bericht

Hallo allemaal,

Met iedereen alles goed? We hopen van wel.

We zijn vanmiddag geariveerd in Chalon-en-Champagne. We zitten nu in een internetcafe (voor het eerst van ons leven) om jullie onze belevenissen van afgelopen dagen te schrijven.

Te beginnen met onze vrije dag in Reims. Terwijl wij Reims doorkruisten heeft onze hotelbaas voor ons huiswerk gemaakt en overnachtingen gezocht. Want het blijkt in deze omgeving niet mee te vallenom overnachtingen te vinden, maar daarover later meer.

We bezochten eerst de kathedraal de Notre Dame en haalde daar ons stempeltje. Vervolgens brachten we een bezoek aan paleis du Tau (kunstschatten van Reims). Ook brachten we een bezoek aan champagnekelder Pommery en aan champagnekelder Taittinger. We vinden het indrukwekkend dat er zoveel champagne onder de stad opgeslagen is. Het maken van champagne is een heel bewerkelijk proces. Dagelijks worden duizenden flessen handmatig een kwart slag gekeerd. Het duurt 7-10 jaar voor de champagne goed is, daarom is het zo duur!!!! Uiteraard werd er geproeft!!!!

Nadien wordt de baseliek st Remy bezocht. Toen werd het tijd voor andere hoofdzaken en werd de kapper door Lia bezocht, ze heeft coupe pelgrim!!!!

Nog even shoppen en de dag is voorbij. Wederom hebben we heerlijk gegeten bij de 3 Brasseurs (een aanrader). Het is goed dat we een broekriem om hebben, want elke paar dagen gaat deze een gaatje losser!!!!!!!

Na de rustdag de hebben we deroute weer opgepakt.

Met regen zij we uit Reims vertrokken en in de loop van de dag werd het er niet beter op. De route liep prachtig dwars door de champagne velden. De heer Touring (zo noemen we de man van hotel Touring te Reims die ons geholpen heeft) heeft voor ons uitgezocht dat we niet in of rond Trepail konden overnachten. Hij heeft voor ons een chambre d'hote geregeld in Verzenay.

Druipend van de regen kwamen we in Verzenay aan. Het cafeetje is open, maar de koffie is op. Bij navraag blijkt de winkel gesloten te zijn. De bakker heeft vakantie. Een restaurant is er niet. En de eerst volgende winkel ligt 6 km Verderop. Voor ons is dit 12 km, want we moeten ook weer terug. Dit is voor ons wel erg veel in de stromende regen. We besluiten dat het avondmaaltijd deze dag bestaat uit sultana en 1 cup-a-soep te verdelen.

Nu was de café baas zo lief ons mee te nemen naar de winkel en pikte ons na 1½ uur weer op, wat een gelukje. Daardoor hadden we toch een maaltijd.

Aangekomen in de chambre d'hote troffen we een erg aardige vrouw. Ze was van onze leeftijd. Het was een zeer mooi onderkomen met uitzicht op de champagne velden. Deze vrouw liep zelf ook de Compostela route, maar dan in etappes.

Verder liepen we veel langs het kanaal Aisne/Marne en door verstilde dorpjes. Het was gelukkig weer droog geworden. Er stond nu wel veel (koude) wind, maar daar kun je je op kleden.

We slapen vannacht in de jeugdherberg alhier. De komende dagen is het moeilijk om overnachtingen te regelen. De VVV doet echter zijn uiterste best. Jullie zullen dus de komende dagen niet veel van ons horen.

Een hartelijke groet aan een ieder, na 175 km, de kop is eraf.

A tout a l' heure, Ada en Lia

Het derde bericht van Ada & Lia

Hallo allemaal,

Waar waren we het laatst gebleven? Want het is inmiddels al weer een klein weekje geleden dat we jullie en berichtje stuurden. We zaten toen in Chalon-en-Champagne. We hebben daar geslapen in een jeugdherberg. We hadden er een kamer met 20 bedden tot onze beschikking. Verder was er niemand. We konden lekker zelf koken (gekookte aardappels!!!). We werden prima geholpen door de VVV voor de komende nachten. We pakten de route langs de rivier de Marne weer op. We kwamen langs grindafgravingen en leuke kleine Franse dorpjes. Er is veel akkerbouw in deze omgeving. We zouden overnachten in Chaussee sur Marne. Het leek een dorpje van niets. We hoopten dat het hotel toch wel zal kloppen..... En ja hoor, er was een leuk oud hotelletje, met een leuke madame. We hebben er verrukkelijk gegeten (broekriem!!!). De openhaard brandde behaaglijk.

De volgende etappe voerde ons door het dal van Fion. Er zijn hier heel veel vakwerkhuizen. We liepen over de mont de Fourche en tussen de wijngaarden door. We hebben geslapen in Vitry le François. Nadat we hebben aangebeld op ons overnachtingadres doet er een non in volledig ornaat de deur open (soort sisteract). Daar stonden we drijfnat en in ons modderkloffie. De non stond geduldig te wachten tot we uitgepeld waren, ze verblikte of verbloosde er niet van. We werden verwacht en waren welkom in het klooster. We hadden ieder een eigen kamer in de herberg, er was een douche en we hadden warmte en konden koken. Er heerste een serene stilte, we gingen vanzelf fluisteren. Een paar keer hoorden we de nonnen zingen (mooi en zuiver). Later op de avond (21 uur) deed er een non het licht uit in de gang, Ada vroeg of dit dezelfde was,die ons binnen liet? Waarop Lia zei, dit weet ik niet ze lijken allemaal op elkaar....
Tot nog toe hebben we steeds goed geslapen. Na het ontbijt met stokbrood, waarvan we al enkele meters op hebben, vertrokken naar St Remy en Bouzemont. We kwamen over de mont Moret met prachtige vergezichten. We hadden lang zicht op de Notre Dame van Vitry le François. We hebben die dag het laatste stuk zeer hard gelopen, 7,5 km per uur met bepakking, om de enorme plensbui voor te zijn. Dit lukte net. We overnachtten in een boerderij uit de 17e eeuw. Dit was echt weer heel wat anders. De eigenaresse kookte en bakte alles zelf, heerlijk!! (broekriem)

We hadden nog een bijzondere overnachting in een soort pastorie. Deze was oud, vervallen en zonder douche. Wel was er een kachel en konden we zelf koken. We moesten hier op de zolder slapen. Het was er vervallen en luguber. Er hingen geen gordijnen. De bedden waren oud en muf en het was er ijskoud. We hebben de matrassen naar de keuken gezeuld en daar geslapen. De volgende ochtend hebben we alles in omgekeerde volgorde de trap weer opgesleept. Later hebben we er onderweg vreselijk om gelachen. Een vrijwillige bijdrage waren de enige onkosten.

We hebben de afgelopen dagen redelijk weer. Eén dag enorm veel regen en veel wind gehad, waarbij het water in de schoenen en rugzak stond. Alles zit in plastic, dus de inhoud was gelukkig droog!!! Nu in Brienne le Chateau mochten we in de bibliotheek internet gebruiken.

Wordt vervolgd.....

Hartelijke groet, Lia en Ada.

Het vierde bericht van Ada & Lia

Hallo allemaal,

In ons laatste berichtje schreven we dat we aangekomen zijn in Brienne le Chateau. We hebben vanaf Chavagne de D-weg genomen om op tijd in Brienne le Chateau te zijn, om daar het een en ander te kunnen regelen. Voor de oplettende routelezer zijn het geen etappe plaatsen, maar dit is vanwege logies. De VVV heeft ons goed geholpen. We hadden in Brienne le Chateau weer een gratis onderkomen van de gemeente(voor pelgrims). Dit was goed, ruim en schoon, zelfs een kookplaatje (grappig dat dit gedaan wordt voor pelgrims)

Vanaf Brienne le Chateau de GR weer opgepakt. We zagen weer prachtige oude kerken in kleine dorpjes. Op de prairie van Brebis zagen we 8 reeën bij elkaar. Ook hadden we uitzicht op het meer van Amance. We lopen nu veel langs de rivier de Aube. We zijn van de provincie Marne naar Aube gegaan en toen naar Yonne. We overnachten in chambre d'hotes du table (B&B met warme maaltijd). Het nadeel voor ons is dat de Fransen pas om half 8 eten en dit voor uitgehongerde wandelaars!!!! We aten met het gezin, het was verrukkelijk. We aten raclette (kaasfondue). Het gesprek was een mengelmoes van Frans, Duits, Engels en Nederlands. Mevrouw was Nederlands aan het leren. Mevrouw bood spontaan aan onze was te doen, hartelijk hè. De heer des huizes was al gepensioneerd. Wij dachten dat dit niet kon omdat hij nog geen 65 jaar oud was. Het blijkt dat je als psychiatrisch vpk (dat was hij) hier in Frankrijk met 55 jaar met pensioen gaat. Dit lijkt ons voor Nederland een goed idee!!!!

Na Bar sur Seine liepen we via Bragelogne naar Tonnerre. We hadden van te voren naar de VVV in Tonnerre gebeld. We konden overnachten bij de presbyterian church. Dat was geen probleem. Maar toen we daar aankwamen was er geen leven in de brouwerij, De VVV was inmiddels dicht. Aan een passerende man op de fiets hebben we gevraagd of hij ons kon helpen. Hij ging voor ons bellen. In afwachting van enige telefoontjes mochten we mee naar zijn huis. Zijn vrouw bood ons thee en ananas taart aan. Enige tijd later kwam de burgemeester plus bode in hoogst eigen persoon ons ophalen. Er bleek een gemeentelijk onderkomen te zijn. Onze spullen werden achter in de auto gezet en de burgemeester zette ons af op de plek. Dit zie je in Woudenberg of Elst niet voor je..... Het was een wat geharrewar met sleutels, verkeerde sleutels, geen sleutels, mannenkant, vrouwenkant, wij snapte het niet, maar het ging allemaal echt op zijn Frans en het kwam goed. We hadden toch weer een dak boven ons hoofd. Door alle problemen hadden we geen zin meer in uit eten gaan na al dat gedoe. We hebben anderhalf uitgedroogd stokbrood gedeeld, 15 cm worst, één suikerzakje (broodbeleg) en elk één cup a soup plus één rotte mandarijn gegeten.

Er zijn meerdere mensen die zich afvragen waarom het slapen zo'n probleem is. Maar dat komt omdat we de GR 654 lopen en niet de grotere D wegen (meer dorpjes en steden). De natuur is hier veel mooier, maar het slapen is soms wat lastiger. Tonnerre is een pelgrims etappe plaats. Er is een wasplaats boven een bron met altijd turkoois blauw water. Het is voor ons een mysterie hoe dit kan. We zijn inmiddels meer gaan klimmen en dalen en door de prachtige vallei van Coquard gekomen. We hebben een wild zwijn op 100 meter afstand gezien. We hebben inmiddels prachtig weer en lopen in onze trui. Vogels, insecten en vlinders komen al wat meer tot leven.

Via wijngaarden zijn we in Chablis belandt. Chablis is een leuke wijn stad, zelfs Ada heeft Chablis wijn geproefd. We hebben een wijnkelder uit de 13e eeuw bezocht. Inmiddels zijn we in Auxerre belandt. Auxerre is een heel grote stad. We hebben in een soort jeugdherberg geslapen, voor het eerst nu ook met meerdere mensen. We konden zelf koken. Het is heel erg leuk, de tijd gaat erg hard. Inmiddels het Nederland werk en wandeltempo aangepast aan Frankrijk, LENTEMENT!!!! (langzaam aan). Door het mooie weer zijn we al erg verkleurd. Met ons is alles goed. Tot nu toe één genezen blaar (Ada), wat drukplekken en branderige voeten, en wat spierpijn, stijfheid, maar dit herstelt na een goede nachtrust.

Hartelijke groet, Lia en Ada.

Het vijfde bericht van Ada & Lia

Beste lezers & lezeressen,

Vanuit Auxerre liepen we naar Bessy sur Cure. Onderweg (in Irancy) plofte we op een bankje voor een huis in het zonnetje. De deur ging open en wij dachten oeps...; maar mevrouw vond het prima. Het bleek dat haar vader 10 jaar terug ook naar Santiago gelopen had. Mevrouw gaf ons water, we hadden net elk een stokbrood op toen ze weer naar buiten kwam met een bord warme pasta met 2 vorken er in (alles tot de laatste kruimel op, heerlijk). Je ziet hier echt kleine dorpjes met oude wasplaatsen, waar men vroeger de was deed. Lia heeft inmiddels ook een blaar, door extra druk en het warme weer.

Het volgende traject richting Vezelay was veel klimmen en dalen. Zo konden we vast oefenen voor ons traject door de Pyreneeën. Bij St More zagen we veel kalkgrotten. We kwamen door kleine dorpjes met hooguit 8 tot 10 huizen. Je snapt niet dat het nog bewoond is. In één van die dorpjes ging de deur open en vroegen mensen of we wat wilde rusten (hadden we net gedaan). Maar water konden we wel gebruiken. Toen ze vroeg of we koffie wilden..... was de keus om weer te rusten niet zo moeilijk. Voor ons zag het eruit als vooroorlogs en propvol. Maar de mensen waren zeer vriendelijke. Ze volgen elke pelgrim die voorbij komt en hielden daar een boekwerk van bij. Op 27 februari 2009, onze startdag, waren er 3 pelgrims voorbij gekomen, Een wandelaar uit België en twee Nederlanders. Daarna waren nog geen andere wandelaars langs gekomen. Toen we opstapten, liep mevrouw zonder wat te zeggen met ons mee naar het einde van de straat en zei, kijk daar ligt Vezelay. De basiliek van Vezelay was in de verte prachtig te zien op de berg.
7 km verder, na een behoorlijke klimpartij stonden we er zelf. De VVV was dicht. Ok het postkantoor was dicht (jammer voor de post). We zijn toen zelf op zoek naar onderdak gegaan. We hebben aangeklopt bij de zusters van de Madeleine. We konden er 2 nachten overnachten.

We hebben een rustdag. Het onderkomen bij de zusters van de Madeleine is in een oud gebouw. We mogen gebruik maken van de keuken en de eetzaal. Op zo'n vrije dag zijn we best druk met post, mailen, bezoeken de VVV voor overnachtingadressen, we bereiden de vervolg route voor, we bevoorraden, we wassen, dus.... we hebben ons leesboek tot nu toe nog niet gemist. We maken bijna elke avond een puzzel. Dat vinden we leuk.

We hebben dan inmiddels 503 km in de benen, meer dan van Groningen naar Maastricht. Op de rustdag post restante-post opgehaald. Dat is heel erg leuk!!!!!! Bedankt allemaal. Alle post hebben we een aantal keren gelezen. Van het aanbod om extra ondergoed op te sturen hoeven we (nog) geen gebruik te maken. Ons wassysteem "loopt" goed.
Lekker geluierd, taart gesnoept, stokbrood gegeten met Woudenbergse worst!!!! Beentjes omhoog, brieven geschreven en uitgebreid de kathedraal van Vezelay bezocht. Een bezoek aan de kathedraal van Vezelay is voor iedereen, die hier in de buurt komt, een aanrader. Een bezoek aan Vezelay is sowieso echt een leuk dorpje op een heuvel. 's Avonds hebben we hutspot gekookt met uitgebakken spek, heerlijk. We waren bang dat we elke dag friet zouden eten. Maar we hebben tot nu toe pas 3 keer friet gegeten.

Na de rustdag voerde onze route via een weer wat vlakker, lieflijk landschap naar Tannay. We sliepen hier 2 km van de route, dat scheelde de helft in de overnachtingkosten en ach een paar km meer of minder....... Dus zo loop je er ongemerkt dagelijks nog een paar km bij. Dat geldt ook voor het doen van boodschappen en een bezoek aan de bakker.
Toen we om kwart over 8 uit ons hotelletje wilden vertrekken was er niemand te bekennen om af te rekenen. Alles was nog donker en op slot. Tsja wat nu..... We wilden eigenlijk wel gaan want we hadden 33 km voor de boeg. Er was nergens een bel of brievenbus te bekennen. We hebben het geld toen maar onder de deur van de keuken doorgeschoven en de sleutel voor de keukendeur neergelegd. Het voelde wel gek, maar wie weet hoe laat we vertrokken waren als er iemand kwam opdagen.
We liepen nu veel over de flanken van heuvels. Er was hier veel akkerbouw. Via Varzy (lekkere koffiestop) liepen we naar Champlemy. In Champlemy liepen we gelijk tegen ons overnachtingadres aan. We konden om 20 uur mee-eten !!!!!!
Er waren nog twee mensen, Hollanders uit Boxmeer. Het was wel makkelijk om weer eens Nederlands te praten. Ze vertelden ons dat de 4-daagse al vol is en dat er geloot moet worden.
Het Frans van Lia is uitstekend. Ze praat hier, alsof we in Nederland zijn. Ze verstaat alles en regelt een en ander in het Frans, super. Wel goed voor je taal om dit lange tijd te doen, al zal Ada Frans nooit leren..... Zelfs de aanvaringen met honden doet ze (automatisch) in het Frans en het helpt, ze druipen (gelukkig) af.

Daarna liepen we naar la Charite sur Loire. Via de VVV hebben we een pelgrims onderkomen betrokken. Er was een keuken. We konden nu dus zelf koken. Eerst maakten we nog een stadswandeling. Dat was natuurlijk wel een beetje gek na 32 km, maar la Charite sur Loire is zo'n leuk plaatsje. De tijd was hier eigenlijk te kort. We liepen deze dag een traject van een N-weg. Ada had zich vergist in de planning. Volgens haar planning zouden we 40 km met bepakking hebben moeten lopen. Dat werd te gek.
Charite is ook een pelgrimsplaats. Vroeger liepen de pelgrims over de straat St Jaques en betraden de 84 traptreden om het plaatsje weer uit te komen. Dit hebben wij dus ook maar gedaan.

De laatste dagen hebben we flinke etappes gelopen. We zijn nu in Nevers beland. We blijven in Nevers een dag om de stad te bekijken. Na 15 dagen droog weer (waarvan 10 dagen met zon en blauwe lucht) is er vandaag regen op komst. We mogen niet klagen en dat doen we ook niet.

Au revoir. Lia en Ada

Het zesde bericht van Ada & Lia

Beste allemaal,

We hebben een relaxed dagje gehad in Nevers. We hebben wat rond gekeken en tussen de middag aten we “plat du jour”. Daardoor hoeven we niet tot na 20 uur te wachten.

De volgende ochtend waren we om half negen klaar voor de start op weg naar Sancoins. Langs de Loire liepen we Nevers uit. Daarna liepen we een stukje langs de Allier. Het is hier vlak en veel bos.Veel liepen we over jaagpaden. We kregen hier een beetje het Treek/Plantage gevoel.

We zijn door het mooiste plaatsje van Frankrijk gekomen, Apresmont sur Allier.

Je ziet hier al verschillende mooie kastelen, zo belande we in Sancoins. Op de een of andere manier hebben we iets met gemeentelijke onderkomens; onlangs in Charite sur Loire (erg leuk plekje) hadden we geen toiletpapier. (P)oeps, dat is vervelend. Nadat wea alle broekzakken hadden leeggehaald, hebben we de papiertjes eerlijk verdeeld, we hadden er net genoeg.

In Bessy sur Cure hadden we het adres van de gemeentelijke pelgrimsslaapplaats. De deur stond op het genoemde adres open. We stapten nog een deur door en klopten aarzelend aan bij een dichte deur. Daarop stapte we midden in een raadsvergadering. Tjaa.... Zo melde we ons via het VVV in Sancoins bij het gemeentehuis voor een pelgrimsonderkomen. Er leek geen vuiltje aan de lucht, maar binnen 10 minuten waren er 8 mensen in touw. Of we maar even wilde wachten. Na een uur werden we meegenomen schuin aan de overkant van het gemeentehuis. Er was weer een gedoe met sleutels en bedden. Naar later bleek was er verbouwd en alles moest nog opnieuw ingericht worden. We konden er nog niet koken. Wel was er spik-splinter nieuwe douche en toilet. Er kwam een auto voorrijden met dekens, kussens, lakens, wc papier!! en afwasmiddel. We hadden een superadres in een leeg huis. Maar wel met bed, stoel en tafel. Dat is genoeg. We hoefde maar voor één persoon te betalen omdat het nog niet af was.

We vervolgen onze route via een jaagpad langs kanaal Berry. Op enkele meters afstand zagen we een bever. We hebben overnacht in Charenton du Cher in een heel oud herenhuis, wat al 6 generaties in de familie was. Alles was nog in stijl. In het huis waren hoge ornamenten plafonds, hoge deuren. Niets was glad en egaal en het was door de grootte niet warm te stoken. We aten gezamenlijk met mevrouw van zeer hoge leeftijd (midden tachtig).
We lagen af en toe slap van de lach met elkaar, vanwege de taal. Ze ging voor ons naar de volgende overnachting bellen omdat voor haar Frans makkelijker is. Ze ging van de weeromstuit in het engels praten in plaats van in het Frans.

Onze tijd is om, wordt vervolgd.

Au revoir. Lia en Ada

Het zevende bericht van Ada & Lia

Ontdek je plekje . . . nr: 7:

Het vervolg op de vorige mail.

We hadden nog een leuk adresje...... Dat was in een oude boerderij met zeer gastvrije mensen. De boerderij stond wat achteraf. We konden er koken en er was een kastje met wat boodschappen die we konden kopen. We kregen verse eitjes van de boerin. Het leven van een pelgrim is zo gek nog niet. We werden door de 2 lieve mensen nagezwaaid. Ze maakten nog een foto van ons. Dat doen ze trouwens bij elke pelgrim. Dit jaar verwachtte ze de 1000ste pelgrim.

Wij gingen nu op weg naar Chateaumeillant. Sinds een aantal dagen komt alles volop in bloei en komen er groene puntjes aan de bladeren. Ribes, forsythia, roze en witte bloesem, magnolia en brem.

Het nieuwe route boekje lijkt haast nog mooier als het vorige. Nu is echter alles alleen in het Frans. Er is dus geen vertaling meer. Tot nu toe gaat dat goed.

De D weg voerde ons van Chateaumeillant naar Champillet en de GR naar La Chatre. De jeugdherberg met 62 bedden was helaas vol. Gelukkig hebben we een hotelletje gevonden. We zagen deze dag 10 bevers in een weiland bij een riviertje.

La Chatre is een leuk, toeristisch stadje met veel karakteristieke huizen. We zijn onderweg verwend, die ochtend dubbele koffie voor 1 prijs en diezelfde middag na de koffie stopte mevrouw ons elk 2 chocolaatjes toe. Ada heeft een flinke misstap gemaakt en belandde tot over haar enkels in de modder, en dat met 1 lange broek..... en 1 paar schoenen. Dat wordt schoenen poetsen en broekspijpen wassen. We zijn inmiddels van provincie Cher naar Indre gegaan.

Eigenlijk is het enige wat ons zorgen baart de tijd, de maand maart is tussen onze vingers doorgeglipt. (echt geen 1 april grap)

We hadden niet op moeten schrijven dat het goed ging met ons nieuwe boekje. De volgende dag vanuit Le Chatre volgde we onze route GR 654, (dachten we), maar er bleek een routewijziging te zijn en de tekst klopte ook niet. Het bleek dat we op de GR 46 zaten. Na enig puzzelen, zagen we even verderop de routes weer samen kwamen. Probleempje opgelost.

Pitstop gemaakt in Sarzy, met uitzicht op een heel mooi kasteel.

Via een rustige D weg beland in Cluis. Onderweg zagen we nog een cafetje en dachten, yes koffie!!!!!! Bij het afrekenen kregen we korting omdat we "pelerins" zijn. Aangekomen in Cluis liepen we "bijna gewoonte getrouw" even langs de kerk. Toen we terug liepen naar de dorpsstraat riep een wat oudere man " pelerins... pelerins.... Hij was de eigenaar van een klein propvol supermarktje. Hij ging voor ons bellen voor de sleutel van het pelgrims onderkomen. Ondertussen ratelde hij in rap frans dat hij uit Marokko kwam. We hebben onze boodschappen gedaan bij het "marokkaantje" De boodschappen mochten we mee nemen in het winkelmandje. Toen we het mandje terug brachten riep hij Attend... attend.... (Ada wist toevallig dat Lia dit naar de honden gilt) wacht!!! En vervolgens kregen we elk een banaan.

In Cluis was het echt een heel leuk huisje. Er was nog een verheugend feit, er stond een droogtrommel!!!! Zodat we na 10 dagen alles weer eens konden wassen. De afwisseling in slaapgelegenheden is op deze manier heel bijzonder. Inmiddels zijn we de 800 km gepasseerd. Gelukkig hebben we nog geen grote problemen, hier en daar een blaar, beetje stijve spieren en een niet meer te stoppen EETLUST.

Vanuit Cluis zijn de naar Gargillesse gelopen, een klein kunstenaarsdorp. Er was hier geen bakker, zelfs helemaal geen winkel. Dat wisten we al van te voren. Daarom hadden we vanuit Cluis ons eten meegezeuld. Ook hier was een geweldig pelgrimsonderkomen (het wordt bijna saai). Er was een Wasmachine en een afwasmachine. Het was achteraf gezien jammer, dat we de vorige dag handmatig de was gedaan hadden. Maar ja, alles in éen keer droog was ook wel handig.

Vanuit Gargillesse liepen we een dag langs de rivier de Creuse, die we tot aan Crozant volgden. Het was een pittige tocht met veel hoogte verschillen, veel klimmen en veel klauteren. Over de 28 km lange tocht deden we bijna 9 uur. Wel hadden we prachtige vergezichten over de rivier en het dal. Bij aankomst meldde we ons bij het opgegeven adres in Crozant. Mevrouw nam ons mee naar een oud schooltje, met 2 lokalen. Dit was ons onderkomen, geen bed, maar een soort judomatten. Wel hadden we een keuken met een kookplaatje. Het toilet was in de kelder. Ook was er geen douche en geen warm water. Daar waren we trouwens wel over geinformeerd. Zo kom je nog een ergens. Toch hebben we prima geslapen op de judo matten, omdat we erg vermoeid waren van de klim en klauter etappe.

We liepen Crozant uit met een heerlijk knapperig verse "crozant".

Via allerlei kleine gehuchtjes (zonder koffie) kwamen we in La Souterraine. Hier overnachtten we in een bed en breakfast van engelse mensen, die speciaal voor pelgrims een kamer hebben, beetje Laura Ashley stijl.

Npg een paar opmerkelijke (franse) zaken....
We drinken in de café-tjes koffie uit "poppenhuis" kopjes, 3 slokken en het is op. Maar als je bij het ontbijt koffie krijgt is de kop nog groter als een soepkom!!!!!!!
De koeien lopen inmiddels ook buiten en het valt op dat de kalfjes er gewoon tussen lopen. Genoeglijk en leuk om te zien. Volgens ons komt dat in Nederland weinig meer voor.
In de kleine dorpjes is het muis stil en dan denk je dat er niemand woont. (of het ziet er zo vervallen uit dat er niemand meer KAN wonen) en vervolgens hoor je een hond blaffen of er gaat een deur open.

Zoals jullie merken bevalt "dit leven" ons heel goed. Het is soms puzzelen aan de route en hoe komen we bij een winkel, maar als dat de enige "stress" is.......

Hartelijke groet aan jullie allen en tot mails, Ada en Lia

Het achtste bericht van Ada & Lia

Op naar de 1000 km

Samen op weg . . . nr. 8,

Vervolg uit La Souterraine,

We hadden hier nog wat dingen te regelen. Zo heeft Ada de hakken van haar schoenen na 850km al versleten. Er was een schoenenbar (met vrouwelijke schoenmaker) en we hoopten dat we er op zouden kunnen wachten. Op plastic teen slippers lopen is geen optie. De schoenmaakster zag dit klusje wel zitten en zo zat Ada op haar sokken op een stoel achter de kassa te wachten op haar schoenen (foto waard). Het was er erg druk. De ene klant na de andere kwam langs. Hierdoor moesten we een hele tijd wachten.
Zo was er ook markt en konden we de verleiding van een vers gegrild kippetje niet weerstaan. En Lia dacht "Kip ik heb je" ..... Op een bankje in het park hebben we het heerlijk opgepeuzeld.
We sliepen dus in de B&B van de engelse mensen en 's avonds gaf hun dochtertje van 8 een muziek uitvoering, ze speelde piano. We werden van harte uitgenodigd. En zo zaten we die avond dus bij een muziekuitvoering van leerlingen van de plaatselijke muziekschool. Het was heel bijzonder. Er was ook nog een meisje van 5 jaar die op de Cello speelde, heel knap.

Vanuit La Souterraine vervolgen we onze weg.
Via St Etienne liepen we naar Benevent L'Abbaye. Stiekem hebben we twee etappes aan elkaar geplakt. Het was deze dag heerlijk weer.
Het is hier weer glooiender en we zijn van provincie Creuse naar Haute Vienne gegaan.

We zien veel roofvogels, we weten alleen niet welke het zijn, want we hebben helaas te weinig kennis hiervan. We horen veel spechten tikken en we hebben de koekoek al gehoord. Als we in de natuur lopen hoor je soms alleen wat vogels, we zeggen af en toe, je "hoort de stilte". Als je lopend door Frankrijk gaat besef je pas hoe groot het land is.

Ons pelgrimsonderkomen in Benevent L'Abbaye was een 150 tot 200 jaar oud arbeiders huisje. Toen we de lage deur open deden (het was niet op slot, we konden zo naar binnen) stapten we echt een eeuw terug in de tijd. De muren waren opgetrokken uit stenen (geen baksteen) met een oude balken plafond en het plafond was echt heel laag. Er was geen centrale verwarming, maar een houtkachel. We hebben er heerlijk voorgezeten en hebben hem lekker laten snorren (er stonden 2 grote zakken hout)

Op weg naar Chatenet en Dognon, zijn we op onze route de hoogste berg voor de Pyreneeen overgegaan, 694 meter. Voor Jean Pied de Port komen we niet meer zo hoog. Het was een pittige wandeldag, heuvelachtig met weinig vlakke stukken. Dan is 37 km best veel..... En dat met een zak aardappelen en 3 zakken suiker op je rug..... Toch even wat anders dan met een "gewone dagrugzak". Soms is het best even doorbijten,
Mochten jullie soms denken dat het allemaal vanzelf gaat....... Maar ...... als je dan in een hotelletje komt met ligbad en goed bed, dan komen je spieren en geest weer helemaal bij.

Nog even wat over onze schoenen, soms is het erg aangenaam dat ze op het balkon, tussen de luiken en het raam of als we boven slapen beneden kunnen staan........ We wassen onze sokken echt regelmatig maar echt helpen doet het niet meer.....

Vanwege het erg slechte weer vanochtend (echt plenzen) hebben we er voor gekozen om via de D weg naar St Leonard de Noblat te gaan. Morgen op naar Limoges en op naar de 1000 km.

Hartelijke groet aan jullie allen en tot mails, Ada en Lia

Het negende bericht van Ada & Lia

Jawel . . . we liggen op schema . . . nr. 9 dus,

Ons laatste berichtje kwam uit St Leonard de Noblat,

St Leonard de Noblat is een leuk oud stadje met hele smalle straten en veel vakwerkhuizen. We verbleven in het pelgrimsonderkomen met nog 2 Nederlanders. Het was gezellig. We hebben ons verbaasd wat er allemaal uit hun 14 kilogram wegende rugzak kwam. Een broodtrommel met 3 soorten beleg, een kilogram schriften en schrijfwaar, een tent (1 maal in 6 weken gebruikt), een brander en pan (niet gebruikt). Ons advies als grammenjagers was: TERUGSTUREN!! Zeker nadat bleek dat één van beiden last van zijn knie had.

Vanuit St Leonard zijn we naar Limoges gelopen. Het laatste stuk kom je prachtig aanlopen langs de rivier de Vienne We hadden een mooi zicht op de stad. Ook hier was een hele bijzondere kathedraal. We verbleven 2 nachten bij de Franciscaner zusters in het klooster en ook hier waren de 2 Nederlanders. Verder zullen wij ze niet meer tegen komen, want ze nemen geen rustdagen en hun route loopt meer rechtstreeks (voie de Vezelay) dan de Gr 654.

In Limoges hebben we (per vergissing!!) een rustdag genomen, was niet gepland. Maar het is een prachtige stad en we hadden mooi weer, 22 graden en veel zon. Het was terrasjes weer, het leek wel vakantie!!!!! Ada is naar de kapper geweest.

Limoges is bekend om zijn porcelein en de geschiedenis van de porcelein industrie. De stad heeft veel parken met vele fonteinen en een heel mooi gebouwd centraal station. In Limoges hebben we dus 2 nachten in het klooster geslapen (dit mag officieel niet in een onderkomen voor pelgrims, alleen als je ziek bent of echt niet meer verder kan). Vanaf het eerste moment hadden we een leuk contact met de zuster, ze heeft ons gematst met de kamer prijs en maar 1 nacht gerekend. Zo hebben wij pannenkoeken voor haar gebakken en een verse ananas gedeeld.

Vanuit Limoges zijn we naar naar Solignac gelopen. Eigenlijkliepen we een beetje om Limoges heen. We hadden steeds weer zicht op de stad. Onderdak hadden we ditmaal bij mensen thuis op een particulier adres. we konden na zessen daar terecht. Onze tassen mochten we bij het VVV laten staan. Daarop hebben we toen Solignac bekeken. Later hebben we bij het VVV voorbereidingen getroffen voor de komende dagen.

Tegen half 6 kwam er een auto voorrijden bij het VVV en de gastvrouw kwam ons ophalen. Het was goede vrijdag en we zijn meegeweest naar de kerk. Daarna hadden we een reuze gezellige maaltijd. het was inmiddels 21 uur. De heer des huizes bood ons aan een foto van ons te maken. Het resultaat zien jullie hiernaast.

De volgende ochtend na het ontbijt wilde we afrekenen. De heer des huizes maakte ons toen duidelijk dat dit ABSOLUUT NIET de bedoeling was, dit deden ze gewoon voor pelgrims. Het heeft ons verbaasd en tot nadenken gezet over zoveel gastvrijheid!!!

Na zo'n dag of 25 met droog gelopen te hebben, viel dan toch gestaag 2 dagen regen. Je ruikt de natuur (brem, bloesem, bos) en het is explosief licht groen ineens.

De route voert ons van Solignac over de heuvels via Beynac naar Aixe sur Vienne. Ook hier konden we pas na 18 uur terecht op ons gastadres. We zijn dus nat geregend aan een kopje koffie. We werden best wel koud en wachten duurt dan lang en is slecht voor de spieren. In die kleine cafeetjes verkopen ze krasloten en kun je gokken voor paarden races. Veel Fransen doen hier aan mee.

Maar als je dan aankomt lopen op het genoemde adres (we dachten echt dat we verkeerd waren), want het zag eruit als een kasteeltje (4 garages). Toch was het goed, want mevrouw kwam al naar buiten om ons welkom te heten. Ze nam ons mee, dwars door haar eigen deel van het huis, met modderschoenen en druipend van de regen naar een eigen vleugel en zei dit deel van het huis is voor onze vrienden en aujourd 'hui pour vous. (vandaag voor jullie)

De inrichting hield het midden tussen paleis het Loo en paleis Soestdijk. Gobelin behang op de muur, we voelde ons net Beatrix. Zelfs het wc papier was koninklijk (fluweel zacht). We werden voorzien van een heerlijke hartige paastaart, wijn, kaas, dessert. Onze was werd gedaan en afwassen was niet aan de orde. Het uitzicht was echt adembenemend, het was niet te beschrijven hoe het was..... We hebben met meneer en mevrouw geproost en ze waren oprecht bezorgd over ons welzijn.

we weten er soms geen raad mee over zoveel belangstelling en gastvrijheid. We hebben ons van te voren niet gerealiseerd dat dit ons allemaal ten deel zou vallen. De volgende ochtend bij het ontbijt wachtte ons een verrassing, een chocolade paasattentie van een echte pattissier. Ook hier was van afrekenen GEEN sprake.

We vervolgen onze route via Ouradour sur Vayres naar Pensol, wordt vervolgd.

Hartelijke groet aan jullie allen en tot mails, Ada en Lia

Het tiende bericht van Ada & Lia

Ce'lavie . . . nr. 10,

Hallo lezers & lezeressen,

In Pensol werden we heel hartelijk ontvangen door Ankie (moeder collega Ada) in haar chambre d'hotes in Le Chatain (Pensol). Officieel gaat ze in mei pas open, maar voor ons maakte ze een uitzondering. Het was een mooi verbouwd huis op een prachtige plek aan de rand van de Dordogne. Dit is een echte aanrader voor iedereen, even reclame maken. Ze had lekker gekookt en een super ontbijt. We konden er 22km op lopen. Normaal krijgen we na 10 km al weer trek. We waren haar eerste gasten en eerste pelgrims. Ze maakte foto's om te gebruiken voor haar web-site.

In Pensol wachtte ons de post. 17 stuks, errug leuk, daar kan geen e-mail tegen op (vinden wij).

Een aantal van jullie vroeg ons om te beschrijven hoe onze dag eruit ziet. Nou daar komt ie: Opstaan - wandelen - eten - naar bed....... Opstaan - wandelen - eten - naar bed....... (grapje)

Daar komt ie echt: Onze biologische wekker loopt tussen half 7 en half 8 af, vaker om half 7 Afhankelijk van waar we verblijven gaan we op het gemak ontbijten, Lia haalt vers stokbrood bij de bakker (is haar taak), Soms kopen we al brood op de voorgaande avond, als we er te ver van een bakker af zitten of als het te veel opvalt om naar de bakker te gaan.

Petit dejeuner (ontbijt) is hier tussen de 5 en 7 euro en het stelt niet veel voor, een stukje stokbrood en wat jam. Wij besteden dit liever anders en halen zelf een stokbrood voor 0.80 cent. Eerst aten we een half stokbrood, nu inmiddels elk een hele. We "zetten" zelf koffie met de dompelaar, op rust dagen kopen we boter, en als grammenjagers begrijpen jullie wel dat we er de andere dagen niet mee gaan sjouwen.

Dan de rugzak inpakken, dat kost ons hooguit 5 minuten, meer hebben we ook niet bij ons. Wel pakken we met veel precisie de rugzak in. We doen dat altijd op dezelfde manier. De rugzakken bevallen prima!!!! We nemen de tijd om de rugzak goed aan te snoeren, vast te maken en op de juiste hoogte om te doen, daar hebben we de hele dag profijt van. Dan lopen we naar de bakker en kopen elk nog een stokbrood en bevestigen dat aan de zijkant van de rugzak.

Rond half 9 gaan we op pad. Vaak lopen we zo'n 10 tot 12 km lopen en rusten dan en eten we wat. Later op de dag hebben we meer behoefte de rugzak even af te doen. Als we wat tegen komen, waar we koffie kunnen drinken, dan doen we dat 1 of 2 keer per dag, heerlijk. Zoniet dan wordt het water en brood. We rusten op bankjes, muurtjes, boomstronken of bij regen in een kerk.

We lopen verschillende afstanden, tussen de 17 en 37 km. 37 km is best veel met een rugzak. Dan voel je je voeten en benen best 'savonds. De zwaarte van de etappes hangt ook af van het weer en is het veel klimmen en dalen, modder, ongelijke bospaden, boerenlandweggetjes met veel keien.

We regelen vaak voor een aantal dagen onderdak. We doen dat zelf of laten het via het VVV regelen. In de grotere plaatsen met meer mogelijkheden zien we het wel. Als we aankomen bekijken we meestal eerst het plaatsje en als we bij het onderdak zijn gaat de rugzak af en proberen we even hoe het bed ligt (vooral boven de 30 km). Bij een kortere afstand dan 30 km gaan we gelijk koffie zetten. Dan douchen we, maken we aantekeningen, pakken onze rugzak uit en trekken andere kleren aan. We zullen maar niet schrijven dat we schone kleren aantrekken.

Elke 2 dagen doen we de was (kost meer tijd handmatig), doen boodschappen en maken de maaltijd. Tot nu toe hebben we veel zelf gekookt. Als we niet kunnen koken maken we een salade met vis of kaas. Ter aanvulling eten we 2 stuks fruit. Tot nu toe hebben we elke dag een banaan gegeten en Lia heeft geen kramp gekregen. Ze had het advies gekregen dit te doen, i.v.m. magnesium, en het helpt echt.

We missen geen TV, krant en geen kredietcrisis. Daar hebben we eigenlijk ook geen tijd voor. Al met al is het best een gevulde dag. Als toetje eten we vaak een creme brulee, dat is zoooooo lekker. Moeten jullie ook eens proberen. Het is in Nederland vast wel te koop.

Dan bereiden we bij een kop koffie onze route voor de volgende dag voor, waar komen we. We bekijken of we er boodschappen kunnen doen of dat we alles moeten meenemen. Soms moeten we voor 2 dagen eten en brood meeslepen. Alleen op rustdagen hebben we na de koffie ook nog wijn, chips, limonade en gebak.

Dan als alles klaar is een puzzel maken en dan vallen de lukskes vanzelf dicht (22 uur) We slapen over het algemeen subliem, het is stil, donker door de luiken en van het buiten zijn. Zo hebben jullie een beetje een indruk van onze dag en vliegen de dagen voorbij, maand... na maand.... na maand......

De GR die wij lopen is echt veel mooier vinden wij dan de voie de Vezelay (route die rechtstreekser loopt) dit kost veel meer inspanning maar we hebben er geen spijt van. Als mensen onderweg vragen wat we lopen zijn ze verwonderd dat we deze route doen en niet de voie de Vezelay zoals de meeste.

We zijn inmiddels van Haute Vienne in de Dordogne beland en aangekomen in Brantome.

Hartelijke groet aan jullie allen en tot mails, Ada en Lia

Het elfde bericht van Ada & Lia

Na enige windstilte . . . voila, nr. 11

Hallo allemaal,

Afgelopen week een beetje vakantie gehouden. We zijn in Brantome een dagje extra gebleven omdat het er zo leuk was. Diverse streek gerechten uitgeprobeerd zoals verse noga met bosvruchten en nootjes, als taartpunt, verrukkelijk. Confit de canard, ook heerlijk. 1 maal uit eten geweest, ‘s avonds en 1 maal plat du jour, ‘s middags. Na 1100km dachten we, dit hebben we wel verdiend.

Ook in de volgende etappeplaats, Periqeux, hebben we een dag vakantie gehouden. We leken net toeristen. We hebben overnacht in een oud internaat met uitzicht over de stad. Op ons gemak bekeken we Perigeux, eerst het Gallo-Romeinse deel, daarna het middeleeuwse deel. Het is een mooie schone lieflijke stad. Veel smalle straten en veel winkels, heerlijk ijs geproefd, krant gezocht en niet kunnen vinden; In deze stad zit het Franse St Jacobsgenootschap. We zijn er langs geweest. De heer heeft 3 dagen onderdak voor ons geregeld, dat was fijn.

Vanuit Periqeux langs de L'Isle de stad weer uitgelopen naar St Astier. Je merkt duidelijk dat we zuidelijker zitten. We lopen nu dagelijk in de korte broek en t-shirt. Je hoort de krekels en palmbomen. Ook hebben we nog 2 slangen gezien (geel met zwart).

In St Astier hebben we overnacht bij mensen thuis, die zelf op vakantie waren. De buurvrouw maakte ons wegwijs in het huis. Er was nog een pelgrim, Jean, een Fransman. De GR door de Dordogne is prachtig.

Toen kwamen we in Villamblard. Deze dag was voor ons relatief kort, want we waren om 15 uur al op de plek van bestemming, ditmaal op een camping in een stacaravan. Het was prachtig weer. We zaten heerlijk buiten met koffie in het zonnetje. We konden zelf koken, maar er was geen winkel. Aardappels slepen doe je niet zo snel. Daarom haalden we verse sla van de markt en een blikje krab. De krab viel niet in de smaak, daardoor werd de maaltijd een beetje "krap" Maar gelukkig hebben we "noodkoeken" en hebben deze heerlijk opgesnoept met een pot cranberry thee.

We vervolgden onze prachtige route richting Bergerac. Net voor Bergerac kwamen we weer door veel wijngaarden. We arriveerden op ons particulier adres, maar niemand was nog thuis. Dat was geen probleem, want er stonden stoelen. Daarna begon het te regenen, maar ook dat was geen problemen, want de deuren van het (overdekte) zwembad stonden open en zo zaten we droog aan de rand van het zwembad.

Wordt vervolgd i.v.m de tijd.

Een hartelijke groet, Lia en Ada,

Het twaalfde bericht van Ada & Lia

Onderweg naar morgen . . . nr. 12,

Hallo allemaal,

We zaten dus droog aan de rand van het zwembad en na 1½ uur wachten kwam mevrouw thuis en bracht ons naar een kamer op zolder. Daar konden we kiezen uit 6 bedden, 2 kinderledikantjes, een wiegje, een poppenwagen, heel veel oude meubels, koffers en veel dooie vliegen. We hebben er prima geslapen. Na het douchen roken we minder fris als toen we eronder gingen. we dachten dat het door grond of pompwater kwam. Het waren wel heel aardige mensen en we hebben lekker gegeten. De heer des huizes was wijnboer geweest en werkte 40 uur met zijn linkerarm en 40 uur met zijn rechterarm per week.

Ook Lia moet inmiddels op zoek naar een schoenmaker. Na 1250km gelopen te hebben zijn nieuwe hakken nodig. (Nog) geen schoenmaker gevonden die het aandurfde. Minimaal 48 uur wachten. Door het drogen. Dat is niet handig met alleen plastic teenslippers.

O ja, op een pauze stop tussen Villamblard en Bergerac zaten we op een muurtje bij een kasteel, de mevrouw van het kasteel was druk in de weer in haar tuin, wij zeiden zachtjes tegen elkaar: 2 koffie graag. Enige tijd later, we wilde net weg gaan, kwam ze naar ons toe en maakte een praatje en vroeg of we koffie wilde. Toen we niet snel genoeg antwoorde (we waren perplex) riep ze JA of NEE??!!!!! Dus zeiden we in koor JA graag. We werden genodigd in de kasteeltuin en zo zaten we aan de koffie. Mevrouw wilde onze tassen wel eens proberen en liep dus door de kasteeltuin met onze rugzakken op (type Hyacinth van schone schijn)

We sliepen net voor Bergerac (5km voor het centrum, dit was voor ons geregeld). We hebben dus deze keer de rustdag!! (met rugzak) in Bergerac door gebracht. Onze indruk is dat dit een stad is die dorps gebleven is. De Dordogne stroomt er dwars door heen. Het centrum is een leuk oud gemoedelijk centrum. Bergerac is heel anders dan de vorige steden op onze route. En Cyrano de Bergerac aanschouwd (standbeeld). Wij zijn hier (ongeveer) op de helft van onze route.

Aan het einde van de middag onze route vervolgd naar Monbazillac. Daar is een prachtig kasteel. Ongeveer anderhalf uur tussen de wijngaarden gelopen. Hier was een leuke Bed en Breakfast. Mevrouw des huizes gaat een theetuin starten. Ze had 80 soorten rozen (soms heel oude) rassen in haar tuin.

Het was met 22 graden een warme dag. We mochten onze zweetshirts en broek aan de droogmolen laten drogen. Niet schoon en toch fris!!!! Ada ging net voor donker, met schemer, de "was" ophalen. Met een arm vol spullen liep ze terug en zei: ik weet niet welk t-shirt nu van jou en welke van mij is (zelfde paarse t-shirt van het Market Garden pad) en zo moesten we dus ruiken van wie welk t-shirt was.......

We gingen van Monbazillac naar Castillones. Deze plaats heeft een bastide en met het mooie weer doet dit zomers aan. We hadden hier geen keuze in overnachting mogelijkheid, want er was alleen een 3 sterren hotel. We hadden een ruime, prachtige kamer, met eem geweldig uitzicht en met ligbad. Het was beslist geen straf hier te verblijven. Het was ook deze dag zomers warm en we dineerde "op onze eigen kamer", tussen grote openslaande ramen in de avondzon. Ons menu voor deze avond was alsvolgt: zak kant en klaar sla/ bietensalade uit een bakje/ Frans kaasje (Lia)/ blikje vis (Ada)/ baguette roomboter/ pond kwark met elk een sinaasappel, kiwi en peer. Daar kon het restaurant beneden niet tegen op.

We liepen toen sinds 2 dagen tussen diverse boomgaarden. Het waren voornamelijk kersen- en pruimenboomgaarden. De bloesem is hier al voorbij. Af en toe is alleen nog een appelboom in bloei. Sinds het begin van onze reis zagen we op heel veel akkervelden een groene soort "vetplantjes" verschijnen. We vroegen ons steeds af wat dat toch was. We zagen het met de week groeien en sinds vorige week weten we dat het is koolzaad. Dus nu tussen al dat groen grote gele velden. We hebben de Dordogne alweer achter ons gelaten. We hebben allebei een beetje een zwak voor dit stukje Frankrijk. We hebben er van genoten en rustig aan gedaan.

Nu lopen we in het departement Lot en Garonne. De eerste stopplaats is Cancon. Toen we aan kwamen lopen leek het net een Grieks bergdorp. Op de heuvel bij het dorp hadden we een uitzicht naar alle 4 de wind streken. En dat bij mooi, helder en zonnig weer. Het noorden van Lot en Garonne is bekend om super oude vakwerk huizen met veranda's op steunpilaren. Dit is heel apart om te zien. Vanuit Cancon liepen we via St Pastour (hier standbeeld van Jeanne D'Arc) naar Castelmoron sur Lot.

We wilden toch even het slaapadres benoemen. Dat was bij een oud echtpaar van 79 en 82 jaar. De heer des huizes was dokter bij de marine geweest en vond het leuk nu 2 zusters in huis te hebben. Ze hebben voor ons gekookt en de was gedaan. We vroegen de vrouw des huizes of ze connecties had voor onze volgende stopplaats. Dat had ze niet, maar ze ging direct voor ons bellen. Vanwege het taalprobleem (ze spraken erg dialect) "sommeerde" mevrouw ons in haar "botsauto" te stappen. (auto een en al deuk). Ze reed ons naar mensen uit Nederland die ook zeer verrast waren met ons bezoek. Onderweg verklaarde de rijstijl van mevrouw het uiterlijk van de auto. We zeiden droog tegen elkaar: vertrouwen was het toch..... We zijn veilig heen en weer gekomen. De mensen uit Nederland hebben op internet gekeken zodat we zeker wisten dat er 2 hotels waren in Aiguillon. Ze waren zelf net een Chambre D' Hotes gestart en woonden net een maand in Frankrijk.

Tussen Castelmoron sur Lot en Aiguillon is de streek prachtig. Met veel kiwi boomgaarden, waar we zelfs tussen door liepen. Net voor Aiguillon was een mooi uitzichtpunt. Je ziet van bovenaf de rivieren Lot en Garonne. Toen we in Aiguillon aankwamen, bleek dat de VVV dicht was, terwijl men zeker wist dat het open zou zijn. Er waren wel 2 hotels in Aiguillon, maar die lagen te ver van de route af. We stonden even te bedenken wat te doen. Want er waren ook nog andere mogelijkheden. Toen stopte er een auto en er stapte een mevrouw uit en vroeg of we een slaapplaats zochten. Ze wist een gite voor pelgrims. Ze woonde om de hoek en ze zou thuis even bellen. Even later kwam ze terug en vertelde dat de beheerder van de gite (die de sleutel had) op vakantie was. Ze keek met ons mee, de ene B&B is gesloten wegens ziekte en de andere veel te duur. Ze wist dat er een plaats verder ook een gite voor pelgrims was. Toen ze belde kon dat, maar we moesten wel gelijk komen. Dus ons protest dat we wel konden lopen ging niet op. En dus brachten ze ons met de auto naar Port Sainte Marie. We moesten nog boodschappen doen en de supermarkt lag op een afstand van 2 km. Die 2 km moesten we daarna ook weer teruglopen en dat na een dagwandeling van 30 km!!!! Maar nu wel zonder rugzak. We hebben lekker bloemkool gegeten.

In de natuur is nu alles volledig groen, het lijkt hier sneller te gaan als in Nederland of komt het omdat we er elke dag in lopen?? Zelfs met slecht weer is de natuur prachtig. Met de route van Port Sainte Marie via Vianne naar Mezin hebben we veel over D-wegen gelopen. Onze geplande route was vanwege het slechte weer (inmiddels) niet goed begaanbaar. Er was te veel modder en het was glad met valgevaar.

Inmiddels hebben we ook departement Lot en Garonne alweer door gewandeld en lopen nu in Gers, in Montreal du Gers. Dit is ook een bastide plaats. We zien nu steeds meer pelgrims opduiken, soms tientallen per dag. Toen we in Nogaro kwamen, was de gite met 29 bedden vol!!!!! De beheerster van de gite ging voor ons bellen en er was een B&B die voor een speciaal tarief pelgrims ontvangt. We konden er zelf koken en hebben er heerlijk asperges gegeten, uiteraard met Hollandaisesaus!!!! Deze dag was het erg slecht weer. We hebben nog een uur geschuild, maar het bleef maar doorregenen. De regen moest toch een keer komen.......

Sorry voor het lange internet bericht, we hadden niet eerder internet mogelijkheid.

Een hartelijke groet, Lia en Ada,

Het dertiende bericht van Ada & Lia

Wat doe je op je verjaardag . . . juist, een "lopend " buffet, verslag nr. 13:

Beste lezers,

We naderen de Pyreneeen met rasse schreden. In Montreal du Gers zijn we met een nieuw boekje begonnen. Het Vorige dikke boek hebben we weken met ons meegedragen. Het zag er dan ook doorleeft uit. En het kostte ons enige moeite er afstand van te doen (teruggestuurd). We hadden nog vergeten te vertellen dat we met het slechte weer van enkele dagen terug (het had dagen en nachten hard geregend) alles modderig en blubberig was geworden. We hadden de neiging onze duim op te steken... Maar we bedachten al lopend dat het toch ook voordelen had, dat hierdoor onze schoenzolen minder hard slijten dan op asfalt. Eigenlijk wilden we stoppen (na 28 km) maar dan werd de volgende dag zo'n lange etappe en het weer zou niet beter worden. We hebben kop of munt gedaan en het werd kop, hetgeen doorlopen inhield.

We liepen in departement Gers, wat vooral bekend is om de Armagnac, een broertje van de Cognac. Dus ook hier veel wijngaarden. In Aire sur L'Adour verbleven we in een gite bij iemand die zelf 8!!! keer naar Santiago de Compostela had gelopen. Hij heeft ons goede adviezen gegeven voor Spanje. Het nadeel voor ons was dat we om 8 uur 's morgens de deur uit moesten zijn, wij zijn nl langzame starters. We sliepen met z'n vieren op een kamer, bij 1 liep om 6 uur de wekker af, kwart over 6 nog een keer, daarna 3/4 uur rommelen in de plastic zakken. Toen ging hij ontbijten en was nog niet klaar met zijn tas inpakken. Wij kunnen niet langer rommelen dan 10 minuten, want we hebben geen spullen.....!!!!!

We zijn eerst om 8 uur eens rustig Aire sur L'Adour gaan bekijken, koffie gedronken op de koningin en boodschappen gedaan. Half 10 aan de route begonnen. Op deze wandeldag zijn we van Gers naar Landes gegaan. We hadden de hele dag zicht op de (besneeuwde) Pyreneeen. Prachtig!!!! En het weer viel erg me, er was regen voorspeld, maar het bleef (gelukkig) droog. De etappe plaats was Sensacq. Ditmaal bij een boer, ze verkopen Foie Gras producten. We waren met 22 mensen, het is echt ineens een stuk drukker met pelgrims. Zelfs een groep die we dagelijks zien. Zo hadden we hier een toilet in de keuken!!! waar iedereen zat te ontbijten en je hoorde af en toe de vreemdste geluiden. Ook wij konden dit niet onder"drukken". Zo slapen we nu ook met meerdere mensen op een zaal, dit geeft soms veel hilariteit. Onderweg vind men dat wij zo hard lopen, zelf hebben we het gevoel dat we heel relaxed lopen, kun je nagaan....

Eigenlijk gaan we ook wel snel, want we zijn alweer van departement veranderd, Pyrenees Atlantique. Dit is de laatste voor Spanje, nog 3 wandeldagen. Via Uzan naar Maslacq gelopen. We zien dagelijks meerdere pelgrims onderweg van allerlei nationaliteiten, goed voor onze taal ontwikkeling. (Nog) geen NL gesproken. De natuur in dit departement doet aan Oostenrijk denken, maar dan meer heuvels als bergen. Erg groen glooiende natuur, meer veeteelt, weinig akkerbouw en wijngaarden.

Nu in Navarrenx, waar we een rustdag houden om Ada's verjaardag te vieren. We slapen hier in een oud wapen arsenaal, en deze is voor franse begrippen erg schoon.

Nu we het toch over "de fransen" hebben, we hebben een aantal nieuwe franse recepten:
- witte spagetti met alleen 2 gebakken eieren
- of witte spagetti met koude bolognaise saus uit een pot erdoor geroerd
- of alleen gebakken aardappels met ui
- of witte spagetti met een plak ham

We kijken met verbazing naar deze ("franse keuken") of is het de franse slag? Zo dopen de Fransen hun verse knapperige stokbrood (met boter, zonder beleg) in een grote soepkom met koffie, dit kunnen wij niet begrijpen zo vers en krakend stokje!!!! De fransen verbazen zich uiteraard over ons menu en denken dat wij gezondheidsfreaks zijn (elke dag groente).
Denken jullie zaterdag aan ons op de zware etappedag over de Pyreneeen!!!!!!
Hartelijke groet, (jarige)Ada en Lia

Een hartelijke groet, Lia en Ada,

Het veertiende bericht van Ada & Lia

Ze zijn GRENSOVERSCHRIJDEND . . . nr. 14 alweer,

Hallo allemaal,

We zitten op balkon om 21.37 uur nog buiten in ons t-shirt. Het is nog licht en warm. We zijn deze mail al vast aan het "schrijven" Het is helder en volle maan. Met uitzicht op heuvelachtig landschap, met groen tapijt en plukjes bomen. Rechts zien we de kale pyreneeen bedekt met groen. Beneden horen we de krekels in het gras en ergens loopt een koe met een bel, verder is het stil.......

We hebben gelopen van Navarrenx naar Aroue. Aroue is voor ons de eerste plaats in Frans Baskenland. Baskenland kent 3 gebieden in Frankrijk en 4 in Noord-Spanje. We kwamen een soort "ski-piste" aflopen en liepen regelrecht tegen maison Bellevue aan (mooi uitzicht), ons overnachtingsadres. Een grote witte boerderij tegen een berg geplakt, met veel ruimte en inderdaad een geweldig uitzicht. We moesten voor 2 dagen uit Navarrenx eten meenemen, omdat we niets tegen zouden komen. En dat soms met 2 km lange klimmende paden. De mw van de boerderij had een eigen "supermarkt" kast, waar we ook wat inkopen konden doen. Zo hadden we een kleine aanvulling op onze eigen voorraad. Ze bakte ook zelf brood want er was geen bakker. Het brood was zo verrukkelijk dat we na het ontbijt bij moesten kopen, we hadden alles opgegeten. De volgende ochtend kwam dhr ons roepen er was een heel helder uitzicht op de (besneeuwde) pyreneeen.

We moesten deze dag veel klimmen en dalen en dat bij zonnig en helder weer met prachtige vergezichten. Net voor Ostabat was er boven op een berg een kapelletje Soyarza, waar 3 pelgrimsroutes uit Europa samen komen. Het was een super uitzicht, zo hoog, zo mooi, zo blauw, zo besneewd, we hebben hier wel 3 kwartier stil zitten rondkijken......

Er zweefde een arend op de wind......

We arriveerde eind van de middag op ons verblijf in Ostabat. We werden verwelkomd door de baskische boer met alpinopet. We kregen heerlijke koude limonade. Super verblijf. Warme maaltijd, slapen en ontbijt was hier 1 prijs. We aten hier met z'n allen aan lange tafels een Baskische maaltijd. Tussen de gangen door zong de boer Baskische liederen. Elke nationaliteit werd gevraagd een lied te zingen. Zo hebben wij met z'n 2-en het 4-daagse lied gezongen. Het was erg gezellig. Tijdens de maaltijd spraken we duits met een Oostenrijks stel en de volgende morgen engels met Australische mensen.

We waren nog vergeten te schrijven dat we enkele dagen geleden een bordje zagen langs de weg 'pelgrims achterom' Eenmaal achterom gelopen stond er in de open garage een tafel met stoelen, met koffie, thee, diverse limonade, water EN taart!!!! Dat zag er uitnodigend uit en zo smaakte het ook.

Toen brak onze laatste wandeldag door Frankrijk aan, ONVERSTELBAAR. We hebben nageteld of het aantal km wel klopte.

Via de poort St Jaques arriveerde we in Jean Pied de Port. Een heel toeristisch pelgrimsstadje. We hebben bewust even stilgestaan/gezeten bij deze mijlpaal van onze reis. Toen op naar de post, lekker koffie en uitgebreid de post gelezen. We hebben er weer erg van genoten.

Inmiddels "kennen" we heel wat pelgrims. En is het leuk ervaringen uit te wisselen. Zo liepen we een Frans stel, na elkaar een aantal dagen niet gezien te hebben, weer tegen het lijf. We zijn gaan koffie drinken, zij stopte in JPdP. Hij gaf ons nog een advies mee voor Spanje, koop elk 2 PAAR oordopjes, voor zowel je oren als je neus.... we hebben er erg om gelachen.....

We hebben ons gemeld en onze stempel gehaald op het pelgrimsbureau. Hier kregen we ook advies voor Spanje.
Op de ochtend van vertrek (morgen) moeten we ons melden of we de berg over mogen (vanwege het weer) Als het mistig is kan je verdwalen.
Vorig jaar zijn er 30.000 pelgrims JPdP gepasseerd (gestart, gestopt of door gekomen) Ze houden dit bij d.m.v statistieken. Qua aantal pelgrims staat NL op de 6de plaats.
Voor de liefhebber onze statistieken van Frankrijk:
- we hebben 62 loopdagen nodig gehad om Frankrijk door te komen
- dit is 1641 kilometer, dat is gemiddeld 26,4 km per loopdag
- 5 hele dagen en 3 halve dagen regen (op de loopdagen)
- we weten niet precies hoeveel we afgevallen zijn (geen weegschaal in de rugzak), maar de broekriem zit inmiddels strakker
- Lia (nog) steeds niet zulke kuiten als Ada heeft!!!
- zo'n 110 bananen gegeten (bijna elke loopdag elk 1)
- 4 stokbroden per dag, maal 72 dagen is 288 stokbroden, maal 45 centimeter dus reken maar uit......
- beide 1 maal naar de kapper geweest
- 35 maal handmatig de was gedaan
- elk 2 blaren in het begin
- Ada de schoenen verzoold, Lia nog steeds niet gelukt
We hebben erg van dit Franse deel GENOTEN en dat is NIET in statistieken vast te leggen.

Een (laaste franse) groet, Lia en Ada

Een hartelijke groet, Lia en Ada,

Het vijftiende bericht van Ada & Lia

Viva é Spanja . . .nr. 15,
Hallo allemaal,

Nog fff over Frankrijk, adresje in St Jean Pied de Port, daar waren erg gladde houten trappen en vloeren en losse kleedjes overal in huis. We zeiden nog tegen elkaar, we mogen wel voorzichtig zijn. Mw had aangeboden onze was te doen, wij met de was naar beneden en daar lag Ada, languit op de trap en de was vloog alle kanten op. Gelukkig geen letsel.

De ochtend van vertrek rekende we af en naast de kamerprijs rekende mw 12 euro voor de was en droogtrommel, dat kan dus ook...... terwijl ze het ons aangeboden had.

En opvallend van Frankrijk, ze aten al volop uit de groententuin en ze waren erwten aan het plukken. Donderdag en vrijdag regenachtig en bewolkt, geen Pyreneeen te zien, dit was ook voor zaterdag

voorspeld. We gingen op tijd uit St. Jean Pied de Port weg en inderdaad met bewolking. Maar wel met de toestemming om boven langs te gaan, route Napoleon. Na 5 a 6 km en al aardig wat geklommen, keken we op de bewolking neer en werd het helder en ´s middags een strak blauwe lucht. Het was een prachtige, inspannende route door de Pyreneeen. Je merkt dan goed de rugzak, maar wel veel profijt van alle kilometertjes trainen. We zijn 1300 meter gestegen, boven de boomgrens gelopen, groene rotsen en door de sneeuw gelopen, (wel goed begaanbaar)

Op 09-05-09 om 12.40 uur gingen we de Frans/Spaanse grens over. Gemarkeerd door een bord anders hadden we het niet geweten. Na enkele honderden meters gedaald te zijn, moeilijker dan klimmen, arriveerde we in Roncevalles in de staat Navarra. Dat is nog op 950 meter hoogte. Alleen 2 restaurants en een klooster. Op het klooster terrein een oude lege kerk met 60 stapelbedden, 120 bedden. Dit is niet genoeg om alle mede pelgrims onderdak te bieden, er was gelukkig noodopvang.

Pelgrims menu gegeten met wel 15 nationaliteiten. We hebben nog redelijk geslapen met oordoppen. Het was een heel gerommel in al die tassen. Ook hier had Ada pech en gleed onderuit toen ze uit de douche kwam, ook deze keer weer geluk gehad en geen letsel. Lia zei tegen Ada als je wilt stoppen mag je het ook gewoon zeggen hoor.....

Het ging er nogal gediciplineerd aan toe, om 22 uur ging het licht uit en werd iedereen geacht in bed te liggen. De volgende ochtend werden we gewekt met gregoriaans gezang en ging het licht weer aan. plus een hele ¨droge ¨mededeling dat het pijpen stelen regende. De meeste gingen zonder ontbijt op pad, (kwart over 6, half 7) We zagen een kan heet water, dus wij koffie!!!!! Plus krackers gegeten en op pad. Gelukkig stopte de regen na een uurtje en hadden we een prachtige dag. Na 3 km konden we koffie en stokbrood regelen, heerlijk. Er is vanaf Roncevalles naar Santiago een duidelijk wandelpad aangelegd. Deze pelgrimsroute staat inmiddels op de werelderfgoedlijst.

We zijn door de uitlopers van de Pyreneeen gewandeld naar Larrasoaina. Hier 2 slaapzalen van 40 bedden, we hadden zowel links als rechts een snurker, dus weinig geslapen. Eerst in de rij voor de douche (koud) ffff wennen allemaal. Ook aan het nieuwe dagritme moeten we wennen. 6 uur op, 21.30 uur te bedde. We smokkelen nu dus met mail schrijven. Maar goed deze ervaringen horen er allemaal bij en brengt ook gezelligheid.

Van Larrasoaina veel langs de rivier de Arga gelopen naar Pamplona.

Groet en tot mails, Lia en Ada

Een hartelijke groet, Lia en Ada,

Het zestiende bericht van Ada & Lia

Buonas tardes . . . nr. 16,

Dag allemaal,

We liepen dus in Navarra, en in dit deel zijn veel kleine dorpjes met mooie goed onderhouden, witte huizen. We blijven af en toe nog pittig klimmen en afdalen houden.

We arriveerde al vroeg in Pamplona. (vroeg gaan en realtief korte afstand) Onderweg om 10 uur aan de koffie met tortilla (aardappeltaart met ei) en lekker dat het was, even later aan een enorme plak cake. Ook nog weer lekker, verkeerde calorieen, maar af en toe gewoon nodig. Eerste vereiste in Pamplona, hakkenbar!!! Het is eindelijk gelukt super!!!!
Pamplona is natuurlijk bekend van het stierenvechten in juli. We hebben de route gezien door de smalle straatjes van Pamplona naar de arena. Zeer bijzonder monument van de stierenvechters staat er midden in het centrum. Pamlona is heel oud en heeft lange smalle hoge huizen in allerlei kleuren. Het is mooi weer, warm 25 graden. Af en toe plotseling een onweesrbui er tussen door en een half uur later weer mooi.
Pamplona is ook bekend van Hammingway (schrijver)

We gingen van Pamplona naar Puenta la Reina over puerto del Perdon. Heel veel windmolens en een modern pelgrims monument, allemaal ijzeren beelden. Kijken naar het oosten richting Pamplona alles groen, kijkend naar het westen is de natuur al meer bruin en droog.

De bergketen is de klimaatscheiding. Onderweg langs amandelbomen, perzikken en lekkere geur van Thijm, brem, rozemarijn en kamperfoelie. Er zijn veel velden met asperges hier. Het was om 20.30 uur op korte broek en t-shirt nog heerlijk buiten.

In Puenta la Reina was een herberg met 2 maal 20 bedden. Per 4 bedden een beetje afscheiding door rieten gordijnen, iets meer ruimte om je heen. Het was in de kelder van een hotel. We hadden een eigen kast die op slot kon. De volgende ochtend deden we hem open, dat rook niet echt fris, terwijl wij dachten dat het met onze spullen nog wel mee viel........

Puenta la Reina heeft veel ouden bruggen van romeinse en middeleeuwse bouw.
Van Puenta la Reina naar Estella en een klein plaatsje daar voorbij Ayegui daar was een bijzondere pelgrimsbron.... uit de ene bron kwam water, uit de andere bron kwam rode wijn, nog lekker ook. Gesponsord door het naast gelegen wijn huis.
Toen kwamen we in Villamayor de Monjardin, een herberg beheerd door NL vrijwilligers van de Oasis Trails Foundation uit Doorn. We konden daar warm mee eten, was handig want er was geen winkel te bekennen. Ze nodigde ons voor vertrek uit voor koffie, (we gingen niet ontbijten) om nog even gedag te kunnen zeggen. Ze stopte ons nog wat lekkers toe voor onderweg, leuk.

We lopen via heuvels met veel wijnbouw naar Vianna, het was nog steeds vroeg, dat heb je als je zo vroeg op stap gaat. En in Vianna was een herberg met stapelbedden 3 hoog, dat zagen we niet zo zitten, particuliere adresje ook vol.
Tijdens het eten van een stokkie (hebben ze in Spanje ook, heerlijk) besloten we door te gaan naar Logrono. Dit was nog 10,5 km verder bovenop de 32 die we al hadden. Ook in Logrono de pelgrims herberg stampvol. We hebben als "niet pelgrims" een hotelletje genomen. Met BAD en reuze badhanddoek. Genoten van de goede bedden, geen snurkers, geen koude douche, geen meur, super geslapen en pas 9.30 uur de volgende dag op pad.

Er zijn echt heel veel mensen onderweg, het lijkt er op dat een ieder om 6 uur gaat jagen naar het volgende onderkomen om daar om 12 uur te zijn en te wachten tot de herberg open gaat. Meestal tussen 15 en 16 uur. Af en toe voelen we ons ook een beetje opgejaagd. Toch proberen we zoveel mogelijk ons eigen ritme aan te houden en mocht het vol zijn, dan zijn we gelukkig in staat nog wat verder te lopen.

Logrono is een grote stad en heeft veel winkels, weinig oud stad meer. Via een groot park de stad uit naar Navarette. Toen zijn we doorgelopen naar een klein plaatsje Ventosa. Heel veel wijnbouw. We zitten inmiddels in de Rioja streek.

Van Ventosa via Najera naar Santa Domingo. Prachtig weer, mooie (onverharde route). Heel veel ooievaars gezien. Mooie rode rotsen en veel rode grond (het stuift en is erg droog)

In Santa Domingo een hele grote herberg (125 plaatsen, 20 per kamer). Santa Domingo is bekend van het verhaal van "kippen in de kerk". Een oud verhaal wat hier rond gaat. Wie intresse heeft vraagt ons er straks naar of misschien kun je het vinden op internet. Het is te lang om nu te schrijven.

We zijn gezond en bruin en worden steeds in het spaans aangesproken, ze zien ons voor spaanse senora's aan.

Adios, Ada en Lia.

De legende van Santo Domingo
Een Duits pelgrimsgezin-echtpaar en zoon- stopt onderweg naar Santiago in een herberg van Santo Domingo. Het dienstmeisje van de herberg probeerde de zoon te verleiden. Omdat de jongeman niet op haar avances inging, verstopte zij uit wraak een zilveren beker in hun bagage. Toen het gezin weer wilde vertrekken, sloeg zij alarm en werd het gezin gearresteerd wegens diefstal. De zoon nam de schuld op zich en werd veroordeeld en opgehangen.
Zijn ouders zetten hun pelgrimage naar Santiago voort en beklaagden zich bij de H. Jacobus over het gebeurde. Toen ze op de weg terug weer door Santo Domingo kwamen, zagen ze tot hun grote vreugde, dat hun zoon nog leefde. De H. Jacobus had hem al die tijd -enkele weken lang- ondersteund zodat hij niet kon stikken.
Nadat de jongeman was bevrijd, spoedde iemand zich naar de bisschop om hem van het wonder in kennis te stellen. Deze wilde juist juist aan zijn maaltijd beginnen die bestond uit een gebraden haan en een kip. Hij hoorde het verhaal ongelovig aan en riep uit: Dit beest hier zal nog eerder vleugels krijgen, dan dat zoiets waar kan zijn!
Onmiddellijk daarna kregen de haan en kip vleugels. De haan kraaide en de 2 vlogen van de borden op. En zitten nu nog steeds in de kerk van Santo Domingo. De bisschop is intussen al eeuwen overleden.
Onze conclusie uit dit verhaal is: als we onderweg mogelijk worden verleid door dienstmeisjes of andere vrouwen, we niet hoeven in te gaan op hun avances, omdat de H. Jacobus ons wel zal beschermen.

Een hartelijke groet, Lia en Ada,

Het zeventiende bericht van Ada & Lia

Hasta La Vista baby's . . . nr. 17

Dag lezers,

Na het schrijven van de vorige mail ging Ada naar de wasplaats om de was te doen, in Santa Domingo. Er waren 4 fonteintjes naast elkaar. Het is altijd gezellig babbelen tijdens de was. Naast haar kwam er een non te staan met haar wasje. Ze haalde haar (witte) ondergoed uit een tasje en wilde dit gaan wassen. Toen vroeg ze aan Ada is er alleen koud water? Waarop Ada ja zei. Dit zinde haar niets, daar wordt het niet schoon van zei ze. Ze pakte haar spullen en ging op zoek naar warm water.
De volgende dag kwamen we de non weer tegen, ze loopt ook de pelgrimsroute, met hoge schoenen onder haar lange rok en een rugzak op. Ze slaapt ook gewoon op de slaapzalen. Toen we tanden gingen poetsen hadden we haar niet herkend in pyjama. We zagen het aan de witte randen om haar gezicht waar de kap had gezeten dat ze het was.

We zijn inmiddels een beetje gewend aan de volle herbergen en met oordopjes in slapen we aardig goed. En het ritme 21 uur te bedde en 6 uur op, went ook.
Het blijft leuk om onderweg met zoveel nationaliteiten te communiceren, soms met handen en voeten. Op de route van Santa Domingo naar Belorado door allerlei kleine dorpjes gekomen. Je ziet hier veel rode bloempotten buiten met veel gekleurde bloemen. We hadden deze dag veel (tegen)wind en dreigende zwarte luchten, maar het bleef droog. Je ziet in de dorpjes smalle straatjes en veel ruim overkapte huizen. Tegen de onderkant van deze overkappingen veel mooie houtsnijwerken.
Belorado is een klein plaatsje met een rond plein en in het midden een muziektent. Hierom heen allemaal plantaanbomen die aan elkaar gegroeid zijn. Heel apart om te zien.
We gingen hier weer vroeg weg en hadden geen brood meer. Maar de bakker zou om half 7 open zijn. Wij om 7 uur op naar de bakker. Winkel dicht, maar via een deur konden we zo de bakkerij in. En ja hoor we konden brood kopen. De oven (die ronddraaide) werd stil gezet en ze haalden voor ons 3 loeihete verse stokbroden eruit. We hebben gesmuld alsof we dagen geen brood op hadden.

De vorige avond hebben we in het plaatsje zelf gegeten er was geen andere mogelijkheid, we aten een pelgrimsmenu. Klein bordje gemengde salade vooraf, een koteletje (flinterdun) en elk 15 stukjes patat. Klein bakje yoghurt toe. Na de maaltijd nog graag een zak chips erachteraan. Onze magen lijken wel bodemloos. Als we zelf kunnen koken eten we eerst een stokbrood om alvast een bodem te leggen. Dan elk 2 borden pasta met gekookt ei, veel groente, kaas, wortelsalade en tomaat. Grote schaal yoghurt met elk een banaan erin en dan koffie met een muffin toe. Dan hebben we eindelijk het gevoel een beetje vol te zijn.....

Nu we het toch over onszelf hebben, we hebben nog een klein probleempje. Als we momenteel aankomen op het adres (nu z´n 25 gr) durven we haast onze schoenen niet uit te doen. Vaak moet je bij binnenkomst ze in een kast zetten en wordt je op je sokken naar de slaapzaal gebracht, dit ruikt niet zo lekker, maar iedereen kampt met dit probleem. Dan is het hup douchen, sokken, ondergoed en t-shirt wassen. Dan gaat het wel weer en kun je je weer vrij bewegen.
We krijgen soms een beetje het gevoel van de 4-daagse. Maar dan met mensen die een lange afstandspad lopen. Niet dat het er duizenden zijn, maar vanaf Spanje loop je niet meer alleen. Zowel ´s morgens als ´s avonds is iedereen zijn voeten aan het inspecteren, inpakken, afplakken, er wordt stijf gelopen, graag benen op een stoel en ´s morgens is het vaak heel stil, je hoort alleen het getik van de stokken.

We gingen van Belorado over de Montes de Oca naar San Juan de Ortega, het was steil stijgen, de eikenbomen zijn hier begroeid met mos en zijn ziek. Het was prachtig over de hoge paarse heide die bloeide hier al. 12 km natuurgebied, geweldig. Sommige mensen vonden het taai/saai, niets te beleven.

In San Juan de Ortega is alleen een klooster, een bar, een herberg en een paar huizen. We hadden al verschillende negatieve verhalen over bedwansen enz gehoord en hadden al besloten door te lopen naar Atapuerca. Atapuerca is bekend om zijn opgravingen van de pre historische mens.

We gingen van Atapuerca naar Burgos langs het vliegveld. Al om half 11 in Burgos. Eerst beiden naar de kapper geweest, toch weer spannend hoe leg je dat uit, hoe je het geknipt wil hebben. Lia zei als senora niet als caballeros, de kapster snapte precies wat de bedoeling was. Het ziet er goed uit. In Frankrijk was het wel errug kort, 11 weken mee kunnen doen....

Toen eerst een pensionnetje geregeld. In Spanje mag je beslist geen 2 nachten blijven in een refugio. We zitten 2,5 km van het centrum, maar we lopen toch graag......
En slapen nu 2 nachten voor de prijs van 1 nacht in het centrum. En in het centrum vrij sjieke hotels, onze kleding is daar niet echt geschikt meer voor.
We lazen in de krant dat het nu in Burgos 25/28 gr is, strak blauwe lucht, dat maakt de vrije dag extra zonnig. Vervolgens op naar het postkantoor, eerst nog een pakketje naar huis gestuurd. Muts, handschoenen, sjaal, de extra trui. Er was een man die zodra hij in Spanje was ALLE warme spullen terug gestuurd, maar ´s morgens om 6 uur op 1000 meter hoogte is het nog best koud, hij had er wel spijt van en loopt dus op zijn tshirt. Brrrr

Tevens op het postkantoor de post restante gevraagd, (weer ander nummertje trekken en in een andere rij wachten) na lang zoeken kwam er 1 brief voor de dag, wij zeiden/gebaarden dat het er vast meer moesten zijn. Die man zuchtend weer zoeken en vond toch nog een brief, wij maar roepen, meer, meer. Hij weer kijken en vond er nog 2, wij weer roepen, meer, meer. En er kwam nog een brief voor de dag, uiteindelijk hadden we er 7 en we moesten het mañana maar weer proberen.

Mañana geweest, nog geen andere post, nu vanavond nog een keer proberen.

Deze dag in Burgos rustig doorgebracht, toch en hollandse krant doorgespit met koffie (90 cent, grote kop) en tussen de middag paella gegeten, heerlijk, echt op z´n spaans. Terwijl het buiten mooi weer is jullie een berichtje verstuurd in internetcafé. Maar het is toch siesta. Burgos is gelegen aan de rivier de Arlanzon en heeft een centrum met veel monumenten een museums en een zeer bijzondere kathedraal.
Nu we waarschijnlijk eerder in Santiago arriveren, als alles goed blijft gaan dan is het handig de post z´n 10 dagen eerder te versturen dan in de brief stond, geen post meer kan natuurlijk ook, maar het is wel erg leuk. Hartelijke, spaanse groet van ons.

Een hartelijke groet, Lia en Ada,

Het achtiende bericht van Ada & Lia

Onderweg naar morgen . . . nr. 18 en weer op schema.

Hallo allemaal,

Op een terrrasje in Burgos erg gelachen, we dachten dat de man die een tafeltje achter ons zat aan ons vroeg of we al besteld hadden, e.e.a duurde nog al lang. Wij zeiden nee, en u? Bleek het de ober te zijn....
Hij had het zelfde ruit bloesje aan als de man die achter ons zat, die was op dat moment even naar binnen. De ober keek ons net zo onnozel aan, dat zal hij ook niet vaak mee maken dat er aan hem gevraagd wordt of hij al besteld heeft!

De ochtend na de rustdag, voor we weer weg gingen uit Burgos, gingen we nog even naar de correos (post) omdat we wisten dat we nog niet alle post hadden. De automatische deuren opende zich nogal langzaam, zegt Ada heel droog: die deuren zijn net zo traag als de post hier...

We hebben inmiddels de staat Navarra achter ons gelaten evenals Rioja en Burgos, met de gelijknamige hoofdstad. Nu in Castillo-Leon.
We lopen inmiddels al een aantal dagen over de mesetas, deze spaanse hoogvlaktes staan vol met graan en grassen, prachtig. Af en toe een klein gehuchtje, soms met alleen een keienweggetje er naar toe. Onderweg was een bron Sambol, hier stond een herberg, er was geen toilet, douche enz, alleen matrasjes op de grond, geen huis, geen winkel, niets in de middle off nowhere. We zijn maar doorgelopen. Via Hornillos, Hontanas, Castrojeriz, Boadilla del Camino naar Fromista. Op deze mesetas (hoogvlaktes) zie je veel cañadas, veedrijverspaden. Dit zijn met gras begroeide stroken tussen het graan, waar de veedrijvers de kuddes van het zuiden naar het noorden overbrachten i.v.m. de warmte vroeger.
Het zijn lange, rechte wegen en beslist niet saai. Prachtige vergezichten op en soms nog besneeuwde bergen in de verte. Mooie bermen met veel bloeiend onkruid. Veel korenbloemen, klaprozen en lavendel, prachtige kleurenschakering. Veel vogels en regelmatig een kameleon. We kunnen ons wel voorstellen dat als je hier met de auto rijdt het vlak en eentonig is. Lopend geen last van, zoveel te zien.

Na Fromista, Carrion de los Condes en Calzadilla de la Cueza, Shagahun voorbij gegaan en Bercianos del real Camino genomen voor overnachting.

In dit stukje van Spanje veel huizen van adobe (leem), wordt ook vel in Afrika gebruikt. Vroeger had men hier geen ander bouwmateriaal dan leem. Dit moet elk jaar opnieuw aangesmeerd worden anders raakt het snel in verval. Hier zeer antieke, middeleeuwse droogovens gezien.
We sliepen hier omdat we "laat" waren met 2 Z-Koreaanse dames, de zaal was al vol. Ze konden gelukkig goed engels, ze zagen onze plastic bekers van tupperware, ze hebben daar ook tupperwarepartys, dit gaf enige hilariteit.
We mochten "uitslapen" 7 uur ontbijt. De vrijwilligers kookte de maaltijd voor alle pelgrims en verzorgde het ontbijt. Toch waren er mensen die om 6 uur vertrokken. Toen Lia om 6.30 uur het licht aan deed (het was nog donker) was de oudste Koreaanse dame aan het gymnastieken, ze lag achterste voren met haar benen omhoog tegen de muur in bed en ze had krulspelden in haar haar...
Lia vluchtte naar de wc en Ada dook in haar slaapzak....

Onderweg nog een man uit Z-Korea ontmoet die bijzonder goed onze namen kon onthouden. Wat blijkt als je onze namen Ada en Lia snel in het Koreaans achter elkaar zegt, betekend het sterke benen!!!!
We hebben inmiddels een "bijnaam" op de camino, ze noemen ons "the flying Dutch girls"
Wat wij onderweg zien is een man die de camino loopt op blote voeten, ongelooflijk hé, dat is pas een echte pelgrim.
Nu we het toch over de camino hebben, soms rijdt er langzaam een auto over het voetpad en gaat het raam open en komt er een mandje uit, de ene keer een mandje met kaartjes voor een overnachtingsadres, andere keer een mandje met lekkere snoepjes. Zo kwamen we op de camino onderweg langs een oude schuur met een zelfgeschreven bordje BAR, er liep een mw buiten en we konden koffie krijgen. We kregen er een bordje bij met 4 mini croissantjes. Met het afrekenen slechts 2 euro totaal. Eten en drinken is hier niet te vergelijken met NL. 3 gangen menu voor 9 euro met wijn, brood en water. Op een terrasje, bitter lemon en rode wijn 1.80 samen. Ze verkopen hier trouwens ADA wijn, volgens Lia een redelijk wijntje!!

We kwamen door El Burgo Ranero en Mansilla de las Mulas, gelegen aan de rivier de Esla, met middeleeuwse vestingsmuren. Nog wat verder gelopen naar Puenta de Villarente, zodat we veel tijd hebben om vandaag de stad Leon te bekijken.
Er zijn soms herbergen met zwembad, maar we hebben geen zwemspullen zoals bijna niemand. Maar mensen zitten soms uren pootje te baden, niet goed voor de voeten, maar wel verleidelijk.
Wat er ook uit een rugzak kwam was een fohn, niet voor de haren, maar ze droogde hier haar was mee en zo kon ze een jongen helpen die per ongeluk een fles water door zijn bed had gegooid. Toch handig dat we niet allemaal van die grammenjagers zijn.

Op zaterdag 23 mei om half 9 ´smorgens, zijn we de voor ons 2000km grens gepasseerd!!!

Nu gaan we Leon bekijken en lekker op een terrasje.

Tot mails, Lia en Ada.

Een hartelijke groet, Lia en Ada,

Het negentiende bericht van Ada & Lia

Onderweg naar morgen . . . nr. 19

De afgelopen dagen waren er weer veel bijzondere momenten.

Nadat we om 10 uur in Leon gearriveerd waren hebben we koffie gedronken en jullie een mail gestuurd. Toen zijn we ons gaan melden in de herberg van het klooster. Mannen en vrouwen slapen hier gescheiden. Daarna lekker zonder rugzak te veld. Op onze rondwandeling door de stad bleek dat er een 5 ***** parador was.
San Marcos (een soort Kurhaus) Jammer dat we al ingecheckt hadden..... Toen we die avond net op bed lagen, je moest om 21.30 uur binnen de poort zijn en om 22 uur ging het uit, kwam er een hele struise non door de zaal banjeren, ze riep dat we allen naar buiten moesten komen om te priar (bidden) voor pelegrinos. Met oordoppen in en al half in slaap duurde het even voor we door hadden wat de bedoeling was. Geen zin/moed meer om ons aan te kleden....

Via Villa Mazarief naar Hospital de Orbigo gegaan. Van Hospital de Orbiga naar Astorga gegaan. Daar was veel te zien uit de Romeinse tijd, Romeinse stadsmuur, Romeinse poort, Romeinse huizen en er worden nog steeds opgravingen gedaan.
Chocolade museum bezocht en geproeft, heerlijk. Paleis van Gaudi bezocht, waarin het pelgrimsmuseum gevestigd is.

Het is een leuke plaats met veel terrasjes. Het voelde als een rustdag. De hele dag weer een ander Koreaantje opgetrokken dan de gymnastiekende, het was gezellig.

Van Astorga via Rabanal del Camino naar El Acebo, pittige etappe. Het was warm. Schitterende natuur, heide volop in bloei en gele en witte brem. Grote witte calla´s groeien hier als onkruid langs de weg. Strakblauwe lucht, voor hier heel bijzonder, vaak veel regen.
Op deze route kwamen we langs het Cruz de Ferro. Hier hebben we het van huis meegenomen en meegekregen steentje achter gelaten. Het is een bijzonder monument. Grote berg met grote en kleine steentjes, elke steen verteld een verhaal... Het is van oudsher een traditie om een van thuis meegebracht steentje achter te laten. Het is de bedoeling dat je je "innerlijke" bagage daar achterlaat.....

Daarna zouden we stoppen in Manjarin was ons plan. Daar aangekomen bestond het "dorp" uit 1 krot, de herberg. Vervallen en met lappen stof afgezet en meer dan 20 katten liepen er binnen. Moe, stoffig en warm, maar gedecideerd zijn we verder gelopen NOG 8km. Het was taai en we hadden te weinig water. We moesten aan het T-shirt denken wat steeds vaker opduikt, no pain no glory. (geen pijn geen overwinning)
Maar het werd beloond met een mooie kleine herberg met lieve vrijwilligers, maar we ook nog mee konden eten. Na de maaltijd met een frans echtpaar een pelgrimslied gezongen in het Frans, het klonk mooi en zuiver, de tekst sturen ze ons toe via de mail.
Het plaatsje was El Acebo. Klein vriendelijk dorpje met 1 smal straatje, met grote overhangende balkons. We konden na een goed ontbijt uitgerust richting Ponferrada en naar het eindpunt van die dag Cacabelos. In Ponferrada rondgekeken, maar niet gebleven.

Leuk slaapadresje in Cacabelos. Op een plein rondom de kerk waren allemaal 2 persoons "huisjes" die allemaal uit kwamen op het plein. Bij elk huisje stonden de (stink)schoenen naast de deur, een leuk gezicht. Ook hier op de dak van de kerk weer ooievaarsnesten. Je ziet er hier echt heel veel, de jonkies staan op punt van uitvliegen.

De volgende ochtend konden we onze schoenen niet makkelijk aan krijgen, door de warmte zijn onze voeten aardig opgezet. Na een koffie stop in Villafranca del Bierzo konden we kiezen uit 2 routes, 1 route 10km langs een grote weg met razende auto's of de camino Duro (betekend zware weg) toch voor deze laatste gekozen, 10 km razende auto's zagen we niet zitten.

Mochten jullie je afvragen hoe we toch de route weten, het staat hier vanaf Spanje goed aangegeven met gele pijlen, blauw met gele bordjes of met pijlen van kiezelstenen.

Er staan hier veel kersenbomen, kersen zijn rijp. Overal kraampjes langs de weg. Lievelingsfruit van Lia en al een aantal keren gekocht, heerlijk.

Door een bos gekomen met alleen maar tamme kastanjes.

Al een aantal dagen heel mooi weer, voor hier heel uitzonderlijk, want alles is hier heel groen en daar kun je uit opmaken dat het normaal meer regent. Tijdens de afdaling van de inspannende tocht liepen we een stuk op met een duitse man, Thomas. Hij vroeg of hij voor ons wat mocht zingen. We stopten en stonden met z'n drieeen op een berg naar een groene berg aan de overkant te kijken. Het was zo mooi en zuiver gezongen we kregen er alle 3 kippenvel van. Het was een bijzonder moment.

Hier momenteel weer veel wijngaarden.

In een auberge in Ruitelan overnacht, een super maaltijd en genoeg!!! Na een goed ontbijt met 3 bakken koffie weer op pad. Strakblauwe lucht en weer warm. Net voor O Cebreiro de grenspaal met Galicie gepaseerd, onze laatste provincie in Spanje. Weer een mijlpaaltje en op 2307km.

Echt (weer) een prachtige tocht, met kleine dorpjes met veel veeteelt. De koeien lopen hier los op de weg. We kregen van een boerin vers gebakken pannenkoeken met suiker.

We zijn gestopt in Triacastela en vanaf hier wordt in Galicie elke 500 meter!!! afgeteld naar Santiago. Hier in Galicie speciale huizen pallozas. Dit zijn lage, ronde of langwerpige gebouwen van natuursteen. Ze hebben een brede houten kap die aan de onderkant tot vlak aan de grond doorloopt en met stro bedekt is. Vroeger met slechts 1 opening tegenwoordig hebben ze deuren en ramen.

Dit was het weer voor deze keer, een hartelijke groet en tot mails.

Een hartelijke groet, Lia en Ada,

Het twintigste bericht van Ada & Lia

The Eagle has Landed . . .nr. 20,

Hallo allemaal,
SANTIGO BEREIKT!!!!
Maar eerst de belevenissen van afgelopen dagen.
We waren in Triacastela, daar is de nacht nogal "heftig" verlopen. We waren met 6 op de kamer, 3 snurkers en 3 niet. 1 daarvan was echt niet om aan te horen zo ontzettend hard, ondanks onze oordoppen. Ada dacht een oplossing te hebben, ze ging nogal wild boven uit het stapelbed, waar de snurkende mw onder lag, naar het toilet. Het hielp een half uur en ja hoor daar begon het weer. Toen werd Ada het zo zat, dat ze die mw met een kussen heeft gebrobeerd zo te porren dat het zou stoppen. Lia zag dit allemaal gebeuren uit haar stapelbed aan de overkant. Ze moest zo lachen dat het bed helemaal begon te schudden en dat haar (snurkende) onderbuurvrouw ook wakker werd en er om kon lachen. Al met al niet veel geslapen, Ada heeft de volgende ochtend haar excuus aangeboden, mw kon er gelukkig wel om lachen.

Nogal duf gingen we op pad. Weer strak blauwe lucht door het groene landschap van Galicie naar Sarria. Op dit traject zijn we door meer dan 20 dorpjes en gehuchtjes gekomen. Mensen lijken hier nog 50 jaar terug te leven.

Net voor Portomarin zijn we het nog 100 km paaltje naar Santiago gepasseerd. Ada stond hier even op Lia te wachten, want met klimmen is Ada net wat sterker met die dikke kuiten. Toen we daar even bewust stil stonden krijste er een pauw en ging zijn staart in een waaier. En wij waren net zo trots als deze pauw.....

Portomarin is een leuk plaatsje met veel terrasjes. Er is hier in 1962 een stuwdam gebouwd, waarin de oude stad Portomarin verdween. Deze is op de naast gelegen plek weer opgebouwd. In de herberg hier, met 160 bedden, is een prachtige keuken alleen...... er zijn geen pannen of ander inventaris. Alle kasten zijn leeg. We wilde toch zelf "koken" en hebben een erwten salade met tonijn, paprika, tomaat en stokbrood gemaakt. Nog lekker ook. Het gebeurt hier vaker in Galicie dat er prachtige keukens zijn, maar geen inventaris.

Van Portomarin naar Palas del Rei daar stopte het gros van de lopers, toen werd het een stuk rustiger en zijn we naar Melide gelopen.

Nog een nachtelijke escapade, nu in Melide. Er was een man (hij leek op Herman van Veen, geen NL) die midden in de nacht zo hard gilde dat alle mensen stijf rechtop in bed zaten, en die man zelf sliep heerlijk!!!!

Je komt er dus niet alleen met sterke voeten en een sterk lijf, je moet ook stalen zenuwen hebben en veel incasseringsvermogen. De volgende ochtend, na een weer doorwaakte nacht, was het prachtig blauw, helder en zonnig, tot we richting een dal liepen, daar keken we boven op de bewolking en nevel, alsof we in een vliegtuig zaten. Prachtig. Wat hier in Galicie heel speciaal is, is de tarte de Galicie, dit gaan we nog proberen. En je hebt hier speciale kaasjes, tetillas, geproefd en erg lekker. Deze kaasjes hebben de vorm van "borstjes".

Wat je ook veel ziet in Galicie zijn de cruzeiros (oude stenen wegkruisen), trouwens op de hele camino zie je oude en moderne kunstwerken en beelden over pelgrims en schelpen. We zijn langs het beeld gekomen wat onder de vorige mail stond. Een torsende pelgrim in weer en wind.

In het laagland van Galicie zijn veel eucalyptusbossen, je ruikt ze eerder dan dat je ze ziet. Het is de gewoonte op de camino om bij het voorbijgaan of weggaan "Bon Camino" te zeggen. Dit klinkt in alle talen hetzelfde. Onderweg tussen Melide en Arzua liepen we een oud vrouwtje voorbij met een stok, toen zeiden we in het voorbij gaan, "Bon Camino" tegen de mw, ze snapte de grap en moest er erg om lachen.

We hebben ook nog een man gezien, die de camino loopt met een ijzeren beenprothese. Hij liep met 2 krukken zijn eigen tempo. Respect!!! We hebben al een aantal dagen een oostenrijkse mevrouw op een gewone fiets getroffen, zij fiets ongeveer dezelfde etappes die wij lopen. Het lijkt ons ook best zwaar met een fiets met 30 kg bepakking en deze soms de berg op duwen. Zij dacht dat lopen zwaarder was, omdat veel mensen blessures oplopen.

Van Arzua naar Pedrouzo. Onderweg zie je veel horrea´s, dit zijn mais opslag plaatsen. Het zijn smalle langwerpige bouwsels van natuursteen. In de wanden zijn openingen, zodat er lucht bij kan, want anders gaat het door het vochtige klimaat gauw schimmelen. Ze zijn op stenen verhogingen geplaatst zodat er geen muizen bij kunnen komen. Toen brak onze "laatste loopdag" aan!!! Het was voor ons een korte etappe, 20km.

Op vrijdag 5 juni 10.45 uur liepen we het plaatsnaam bordje SANTIAGO voorbij en zo´n 3 kwartier later stonden we op het plein voor de machtige en bijzondere kathedraal van Santiago de Compostela. We vonden het beslist geen leeg gevoel dat we er waren, er ging heel veel door ons heen......

We hebben een traantje gelaten van alle inspanning, trots, vermoeidheid.... We hebben een poos op het plein gezeten......

Na een testje moreel, 3/4 uur in de rij GESTAAN (met rugzak) voor onze compostelaat. Het voelde net als de bull uitreiking. In het latijn en in een koker, een bijzonder moment. We moesten veel trappen op om in de kathedraal te komen, deze kort even bezocht. Morgen naar de dienst, speciaal voor pelgrims. En de stad verder bekijken. Leuk pension gevonden vlak bij de kathedraal.
Ons "grootste" reisdoel is bereikt. Nu nog aftrainen naar Finisterra. Dit is 3 dagen lopen. Dit is het uiterste puntje van Galicie aan de kust. Aan onze kleding is echt te merken dat het einde in zicht is. "alles" (veel is het niet) zoveel en intensief gedragen, dat het tot op de draad versleten is.

De gemeten kilometerstand met de GPS is 2438 km!!!!
Het Spaanse deel 797 km, in 27 dagen gelopen, dat is gemiddeld 29,5 km per loopdag.
Totaal 89 loopdagen nodig gehad. Daarvan is het gemiddelde 27,3 km.
Precies 14 weken nodig gehad.

Dit bericht is afkomstig van de op één na laatste mail. We zullen jullie de belevenissen naar Finisterra zeker niet onthouden.

Een hartelijke groet, Lia en Ada,

Het eenentwintigste bericht van Ada & Lia

Hallo allemaal,

We zijn 2 dagen in Santiago gebleven. We waren erg vermoeid en we hebben uitgebreid de tijd genomen om Santiago te bekijken. Elke dag om 12 uur is er een pelgrimsdienst. Wij zijn zaterdag ook geweest, de dag na aankomst. De taal is een probleem, maar je "voelt" wat er in z´n dienst gebeurd. 1 non zong prachtig a-capella!

We hebben zelf ook stilgestaan bij alle mensen die ons onderweg geholpen hebben of die we op de camino ontmoet hebben. Het was een heel lijstje. Aan het eind van de dienst hadden we het geluk dat het enorme wierookvat dat in de kathedraal hangt (75 kg) door de zijbeuken heen en weer werd geslingerd door 8 man. Dat was echt heel indrukwekkend. Dit wordt niet dagelijks gedaan, maar vaak als er grote groepen binnen komen en dit dan met elkaar betalen.

We hebben zelf ook stil gestaan bij het feit dat deze tocht ons gelukt is zonder grote problemen en blessures. En we hebben 15 PRACHTIGE weken gehad. Het is een reis die we nooit meer vergeten.

Santiago heeft een "oude" en een "nieuwe" stad. De oude stad is toeristisch ingesteld en de nieuwe stad is meer commercieel. Er zijn veel oude kerken en kloosters. In de oude stad stond bij aankomst vlak bij de kathedraal een Russische muziekgroep en iets verder een doedelzak speler. Ze zitten er dagelijks zo bleek later. Dit was sfeer bepalend voor de aankomst. We waren getipt dat je met je compostelaat kon eten in het 5 sterren parrador (de Los Reyes Catolicos). Dit geldt voor de eerste 10 mensen. Wij dus ook (ruim van te voren) in de garage van het hotel gewacht. Toen kwam er een portier en kregen we een bonnetje waarmee we in de keuken eten konden halen. Wij met z´n allen achter die man aan die ons de weg wees. Er is een speciale pelgrims eetkamer in de kelder van het hotel.
Op een dienblad kregen we paella (voorgerecht), echte originele met heerlijke vis, gebakken aardappels/ei/chorizo, super wijn, water en brood en een kiwi. Het was heerlijk en heel bijzonder. Het is van oudsher een traditie dat pelgrims een maaltijd ontvangen in dit super de luxe hotel. En leuk dat dit heden ten dagen nog in stand gehouden wordt.

Onze laaste 3 wandeldagen van de camino zijn aangebroken. De wekker gezet (5.45 uur) en 6.30 uur op pad. We hadden gehoord dat er een kleine herberg is. Het regende pijpenstelen de hele dag!!!!!
We moesten kennelijk toch weten wat voor een weer het in Galicie kan zijn. Na een uur lopen stonden we op hetzelfde punt van vertrek. Foutje. Er is iets mis gelopen. Daarna gelukkig de goede weg gevonden. We arriveerden om 12 uur, als bed nummer 3 en 4 van de 16 bedden. Na ons kwamen er nog vele waarvan er zeker 15 geen plek hadden. Het was dus maar goed dat we op tijd vertrokken waren, want naast een hotel wat er was, moest je anders 19 km verder naar de volgende herberg.

Deze route van Santiago naar Negreira naar Olveiroa, via Cee naar Finisterra. Tot Cee loopt via allerlei boeren gehuchtjes, veel klimmen, veel eucalyptus bossen. En vanaf Cee, wat aan de zee ligt, loop je om de baaien heen. Het moet hier prachtig zijn, maar wij konden het niet zien van de mist en de regen.
De tweede dag was bewolkt, maar droog. En de laatste dag was ALLER verschrikkelijkst. We liepen niet meer om de plassen, maar door de plassen. En geen droge draad meer aan ons lijf. De bergpaadjes waren net riviertjes. Het waren taaie laatste 35 km. Wel jammer, maar het maakte het afscheid van de camino wel makkelijker. Hotelletje gevonden waar we gelukkig wel alles konden drogen.
Vanochtend deden we de gordijnen open en gelukkig was het droog. En zelfs een stukje blauw. Natte schoenen weer aan, op weg naar de Kaap. De laatste 3 km (en weer 3 terug). Op de kaap Finisterra is een vuurtoren, prachtige rotsen en het is het uiterste westerse puntje van Europa. Het is niet te geloven de zon brak door en het was letterlijk en figuurlijk schitterend. We hebben er traditioneel onze kleding verbrandt. Broek en sokken. We kregen er onze laatste stempel. Het voelde gek dat je hier echt niet verder kunt lopen, alleen maar terug.

In de haven van Finisterra rond gekeken en om 14.45 met de bus terug naar Santiago. 3 uur rijden. Gelukkig was het nu helder en hebben we de prachtige baaien en zee toch gezien.
Het was Fini in Fini-sterra!!!!

We hebben gehoord dat het lopen naar Jeruzalem ook heel mooi moet zijn........... (grapje)

We willen jullie hartelijk danken voor alle steun, het heeft ons op "de been" gehouden. En iedereen bedankt voor het lezen van het reisverslag. En als laatste Dik, GRACIAS, voor de leuke lay-out en het door sturen van de mails. We hebben wat tijd over en gaan heerlijk uitrusten. We denken aan een luie stoel, een boek en een BBQ.

Hartelijke groet van ons, Lia en Ada.